Sevenforest

Het vuurtje brandde en de rook steeg omhoog en loste op in de sterren. De Kameel kauwde als gewoonlijk op iets onbekends en keek in het vuur. De feniks zat met opgebolde veren slapend op het hoofd van de Kameel. De Schrijver in kleermakerszit warmde zijn handen aan het vuur.

“Ik vind het toch raar Kameel dat je niet meer praat.” zei de Schrijver en bleef in het vuur kijken. “Ik vind het raar omdat het nu wel duidelijk is wat je met je stilte bedoelde.”

“Wat dan?” vroeg de Kameel en daarmee een stilte doorbrekend van minstens een week.

De Schrijver schrok bijna van het geluid en keek verrast naar de Kameel.

“Je zegt weer wat! Kameel je praat weer.” De Schrijver stond op en ging enthousiast voor de Kameel staan tot hij door kreeg dat ie z’n enthousiasme ietwat overdreven was… misschien.

“Wat bedoelde ik dan met mijn stilte?” vroeg de Kameel weer.

“Nou…” de Schrijver geneerde zich een beetje voor zijn enthousiasme. “Dat de stilte… ehm, dat stil zijn belangrijk is om tot mezelf te komen, piekergedachten en zo te laten voor wat het is, en dat er dan iets in die stilte is wat je alleen kunt zien en voelen als je helemaal stil bent. En dat wat je dan ziet immens is. En allesomvattend. En…”

De Kameel keek nu naar de Schrijver en zei: “Ik had keelontsteking.”

“Wat?”

“Ik had keelontsteking.”

“Dat had je toch wel kunne zeggen?”

“Nee, want ik had keelontsteking.”

“Ja, nou als ik keelontsteking heb dan kanik best nog wel even zeggen dat ik voorlopig niet kan praten.”

“Dat geldt voor een mens maar een Kameel kan een week niet praten.”

De Schrijver voelde zich gedesillusioneerd en ging weer zitten bij het vuur.

“Dus je had er helemaal geen wijze diepere bedoeling mee.”

“Nee, het deed gewoon pijn.”zei de Kameel.”Maar nu is het weer over.” De kameel zweeg verwachtingsvol”, dus al die wijsheid is geheel aan je eigen brein ontsproten en het doet me een genoegen dat je lekker tot jezelf bent gekomen door de stilte.”

“Gewoon pijn.” mopperde de Schrijver.

“Ben je niet blij voor me?” zei de Kameel.

“Waarvoor?”

“Nou dat mijn keelpijn over is.”

“Oh ja, natuurlijk. Heel blij.” de Schrijver probeerde overtuigend over te komen, wat niet helemaal lukte. De Kameel keek hem met een oog aan.

“Waarom hecht je toch altijd meer waarde aan andermans wijsheid dan aan je eigen wijsheid.”

“Ik ben niet eigenwijs.” zei de Schrijver eigenwijs.

“Je weet heel goed wat ik zei.”

“Weet ik veel, als een anderhet zegt dan is het eh… echter?”

“Dus jij bent niet echt?”

“Jawel, maar…”

“En die ander z’n wijsheid vind je kennelijk alleen maar interessant als het overeenkomt met je eigen wijsheid.”

“Welnee.”

“Welja.”

“Kun je niet gewoon weer keelpijn krijgen?” zei de Schrijver bits.

De Kameel lachte en de Feniks viel bijna van zijn hoofd. Na wat gefladder zat hij weer goed bolde zijn veren op en sliep verder.

“Sorry Kameel, ik ben blij dat je keelpijn weer over is en dat we weer kunnen praten. Alleen ik ben zo moe van al dat zelfhulpachtige gedoe. Je bent af en toe net een wandelend zelfhulpboek.”

De kameel keek bedenkelijk in het vuur en zei:

“Jij bent de Schrijver, ik ben maar een Kameel”.

In stilte voel ik je stem

ruisend als de wind

overal om me heen

hoor ik je adem

zo zacht zo teer

en zonder te weten

schrijf je je naam

in m’n hart

Potverdorie, als ik nog een keer hoor hoeveel geld een instantie of land of weet ik veel wat wie heeft overgemaakt aan de Tsunami slachtoffers dan zal ik zelf eens over de kust van Holland razen.

Walgelijk, wat voor zin heeft het noemen van zo’n bedrag nou? En wat een ongelofelijk bedrag heeft europa uitgetrokken voor de getroffen landen.

Ik geloof dat de staatsloterij per definitie meer uitkeert aan 1 persoon dan Europa aan die miljoenen slachtoffers.

Een paar miljoen geloof ik.

Wat hebben ze daar nu aan? Stuur een leger, stuur logistieke hulp, stuur wat dijkbouwers, stuur stukadoors, organiseer bouwprojecten, voedsel, etc etc. Dat gezeur over hoeveel geld er wel niet is overgemaakt, ik wil horen wat europa daadwerkelijk daar doet.

En dan die toeristen. Mijn God wat een zielig stelletje bleke tweederangs westerse ex-slavenhandelaren. Wel je buik vetmesten in een arm land, je laten bedienen door mensen die minstens een achtste van jouw salaris verdienen. Je dikke bleke buik in een zwembad laten plonsen.

Maar owee als er een golf komt. Owee als de ellende zichtbaar wordt. Owee, dan moet er zo snel mogelijk weer vandoor gegaan worden.

Maar geen een fucking kuttoerist die z’n poten uitsteekt om de eettent waar ie nog tot voor kort voor bijna geen geld zichzelf en z’n vette wijf zat vet te mesten. Geen toerist zal het in z’n hoofd halen om te blijven en z’n vakantie geld op een humanitaire wijze uit te geven. Om daar te helpen!

Nee, die zielige toeristen stonden in hun zwembroek want ze waren alles kwijt. ALLES KWIJT!

Godverdomme nog an toe, ze zijn helemaal niet alles kwijt, ze hebben alles nog, hun huis, auto, kleinkinderen, andere vakantieoorden. E zijn hun electronische tandenborstels kwijt, ja, de zomerse shirtjes, de mp3spelers van kindlief, of de digitale camera, paspoort.

Tjonge zeg.

Oh gut oh gut, duizenden mensen verdronken, de babylijkjes drijven voorbij, een miljoen mensen hun huis kwijt, maar die arme toeristen zijn pas echt zielig, want die zijn alles kwijt. Geschrokken en wel vluchten ze zo snel mogelijk weer terug naar hun veilige warme eigen land. Alwaar ze alle aandacht en opvang krijgen die al die duizenden werkelijke slachtoffers nooit zullen krijgen.

En wat nou als ik 20 miljoen euro win in de staatsloterij? Zou ik dan direct afreizen naar een van die landen.

Eh… Nou misschien wel…

(druipt enigszins af)

De laatste tijd houdt het thema verandering me bezig. Kan een mens echt veranderen? Binnen de psychologie wordt daar verschillend over gedacht. De teneur is dat een mens niet veranderd, maar hooguit beter met zichzelf kan omgaan. Vanuit spirituele stromingen, aura readers, healers etc, wordt er heel sterk geloofd in de veranderbaarheid van de mens.

Alhoewel.

Men gaat er min of meer van uit dat de mens een kern heeft waar die van afgedwaald is, door ellendige jeugd en andere nare herinneringen ervaringen en of overtuigingen. Door meditatie kan men weer terugkeren naar zijn oorspronkelijk zelf.

Neem nou Scrooge, een chagrijnige in zichzelfgekeerde mensenhater. In een avond veranderde hij in een liefhebbende gulle vrolijk man.

Ik moest denken aan de nieuw zeelandse film Once we were warriors. Waarin een vrouw (maori) zwaar mishandeld wordt.

Je ziet op een gegeven moment dat ze in elkaar gebeukt wordt. De volgende ochtend krijgt ze van hem op haar kop omdat hij vind dat ze er niet uitziet met dat dikke oog en al die verwondingen.

Ze wordt vernederd mishandeld, en toch blijft ze bij hem. Als haar gezicht weer is hersteld, hoeft hij maar even lief en aardig te doen, (hij had zin in sex) en ze valt weer voor hem.

En zo ging het 8 jaar.

Dan wordt haar dochter verkracht door een vriend van haar man. Die dochter vertelt dat niet raakt in een depressie en hangt zich op aan de boom in de voortuin.

En dan pas vallen de schellen van de emotionele ogen. Dan pas verandert te vrouw werkelijk. Ze heeft ineens de kracht om bij hem weg te gaan. Ze gaat terug naar haar maori roots. Terug naar haar familie.

En ik denk dat er traumatische ervaringen nodig zijn voor werkelijk verandering. Ik herinnner me nog een discovery serie over een vliegtuig wat bijna neerstortte. DE inzittende waren er van overtuigd dat ze het niet zouden overleven.

Maar ze overleefden het wel. En allemaal gingen ze iets anders met hun leven doen. Stoppen met die baan die toch al niet beviel. Trouwen. Verhuizen andere levensstijl, Etc. Radicale veranderingen.

Kennelijk is er nogal wat voor nodig wil iemand werkelijk veranderen. En ik vraag me dus af wat er dan gebeurd met iemand. Wordt iemand ineens zo hard met de neus op de feiten gedrukt waar het allemaal werkelijk om draait in het leven dat ineens duidelijk wordt wat ie moet doen?

En waarom zou iemand dat niet al meteen doen? Wat is dat dan dat we niet meer zien waar het allemaal werkelijk om draait?

Hoe kun je zonder een traumatisch ervaring tot hetzelfde (gevoels) inzicht komen? Op het punt terecht komen waarin je niets meer te verliezen hebt, waarin je met je blote kont voor God staat? Waarin alle deceptie, afleiding, draaierij, uitstel, valse hoop etc geen zin meer heeft?

Waar in alles eigenlijk duidelijk wordt. Wat zou er dan duidelijk worden? Liefde?

Is dat wat je op je sterfbed op terugkijkt? De liefde die je hebt gegeven, en gekregen? Niet de carriere de successen? Nee, of je wel voldoende hebt liefgehad? Dat je je kinderen niet hebt verwaarloosd, dat je je vrouw of man voldoende hebt gesteund, dat je je hart hebt gevolgd, dat je je liefde niet verzwegen hebt.

Is dat het wat er allemaal door je heen schiet, als je in dat vliegtuig zit je dood tegemoet. Is dat het, als je kind wegvalt. Dat je ineens voor een gapende afgrond staat waarin er nog maar een ding schijnt te tellen. En je in een klap ziet hoever of dichtbij je daar vandaan bent…

En als je het overleefd je nog maar een ding wilt, en dat is dichterbij komen.

Hmm.

Eerst maar weer een bak koffie.

Grmpf.