B en Draak zaten op een helling en keken hoe de wereld steeds witter werd. B was goed ingepakt, de sneeuw bleef aan zijn winterjas hangen. Draak dampte een beetje van de sneeuw die op zijn warme huid smolt.
“Het is zo mooi.” zei B zacht. Draak knikte. Ze keken hoe de sneeuwvlokken naar beneden dwarrelden, en luisterden hoe fluweelzacht de sneeuw alles deed klinken…
“Tjezus Draak…ik mis haar.”
Draak staarde in de verte.
“Ik ook.” en hij legde zijn kop vlakbij B.