uitstel

B zat op de grond met z’n armen om zijn benen. Hij leunde enigszins tegen de poortpost aan. De poort stond wel een beetje open, maar meer ook niet.
B zijn gezicht stond op onweer.
‘Hele verhandelingen over verlichting godverdomme, en dan komt er weer iets op mijn pad, en dan reageer ik alsof ik 4 jaar oud ben. Nee, niet 4 jaar… woede Draak, zo’n intense woede alsof elke poging om weer een normaal leven te verkrijgen neergesabelt wordt door door door…
‘Door?’ zei Draak bemoedigend.
‘Onbenulligheid, stom gedoe, oude patronen, als vuilnisemmers zonder bodem.’
Draak knikte.
‘Je wil daar los van komen.’
‘Duh.’
‘Dan moet je die poort door.’
‘Helemaal niet, daar zit niets wat mijn leven ook maar enigszins kan veranderen. Alles wat mijn leven kan veranderen zit hier.’
B wees op zijn hoofd en zijn hart.
‘Die poort heb ik zelf verzonnen in de hoop dat als ik er een zou verzinnen, ik er door zou gaan en tot inzicht zou komen. Tis alleen maar uitstel. Alleen maar uitstel.’
‘Als dat zo is, dan is alles wat je erover zegt ook uitstel.’
‘Als dat zo is, dan ben ik het uitstellen aan het uitstellen en dat zou betekenen dat ik…’
B opende stapte direct door de poort.

‘Precies.’ zei Draak nog.

poort

Het was een Poort, een beetje kitsch, verguld met krullen. Met gotische letters stond geschreven:

’stilte’

‘Nou dat zal dan wel de Poort zijn.’ zei B. De maan scheen. Uit het bos klonken geluiden waar B zich ongemakkelijk van ging voelen.
‘Maken die beesten niet veel te veel lawaai zo dicht bij die stilte poort?’
‘Het gaat niet echt helemaal om de stilte B.’ zei Draak.
‘Oh?’
‘Maar ga maar door de poort, dan kom je er vanzelf achter.
‘Ja ja.’ B weifelde hij had het hele bospad al het gevoel dat hij achtevolgd werd door iets. Zelfs Draak had af en toe omgekeken. Maar hij was te hoog om te zien wat op zijn teenhoogte bevond.
‘Draak?’
‘Ja.’
‘Is dat paarsige wazige ding daar weer of zo?’
‘Blauw.” zei Draak.
‘Nee het was paars. Nou ja, iets meer naar Bl…’
Er klonk geritsel. B probeerde achter de poot van Draak te kijken, zag iets schimmigs met vleugels wegduiken achter een boom.
Draak trok zijn schouders op. ‘Lijkt me niet gevaarlijk B.’
‘Nee maar tis wel een beetje gek, ik vraag me af wie…’

‘De poort B.’
B zuchtte, liep naar de poort en duwde ertegen. De Poort ging makkelijk open. B kreeg een vreemd gevoel over zich.
‘Je komt toch wel mee?’
Draak knikte.
‘Ik kom er regelmatig.’
B haalde diep adem en stapte door de Poort.

stilte

Draak en B keken allebei naar de ongedefinieerde gestalte alsof ze het in Keulen hoorde donderen.
“Weet jij wie dat is?”
Draak schudde zijn hoofd. B keek weer naar de gestalte. Het had een paarsige waas over zich. Nee, het was donkerder dan paars.
“Hoezo oorlog?” zei B verontwaardigd.
De ongedefinieerde gestalte zei niets. Stond daar alleen maar.
Draak tuitte zijn lippen en bestudeerde zijn klauwnagels.
“Je bent het er mee eens Draak. Jij wel natuurlijk.”
“Het heeft best een sterke Draak.” Draak keek naar de gestalte. De gestalte keek terug, maar Draak kon geen gezicht zien.
“Hallo.” Draak wuifde met zijn klauw die vele malen groter was dan B en de gestalte samen.
B haalde zijn schouders op. En draak trok zijn wenkbrauwen op.
“Het wordt natuurlijk zolangzamerhand ook wel tijd B.”
B keek bedenkelijk en huiverde.
“Stilte…”
Draak knikte. “Ja we moeten de stilte in.”
“Moet dat nu meteen?”
“Na u.” Draak maakte een gebaar dat B als eerste mocht gaan. B keek nog even naar de gestalte. Er was wel iets herkenbaars, maar B wist niet wat.

Ze liepen door de weilanden, met een gure wind in de nek. Aan de rand van het bos vonden ze een pad wat het bos inliep en een wegwijzer.

‘Stilte. 3 kilometer.’

“Dat lijkt me de goeie richting.” zei Draak. B mopperde wat. “lijkt het op onbeweeglijkheid Draak?”

“Nee B.”

Ze liepen het pad op en verdwenen in de vallende nacht.

tuurlijk wel

‘Tuurlijk niet.’ B was boos. En draak keek alsof de hele wereld het al wist behalve B.
‘Je wilt niet dat ze het leest…’ zei Draak.
‘Nee, ik wilde het kwijt, ik wilde het van me af schrijven.’
‘Waarom wijzig je dan dat stukje?’ zei Draak.
‘Nou voor het geval ze het wel leest.’
‘Zie je wel.’
‘Nou het kan toch zijn dat ze het leest, en ik schreef iets wat niet klopte, het is niet wat ik denk of voel…’
‘Je denkt dus neit dat ze het kapot heeft gemaakt.’
B raakte in verwarring.
‘Nou niet in de zin van, dat ze iets opzettelijks stuk heeft gemaakt, het ging gewoon niet ze kon het niet voelde niet genoeg bla bla.’
‘En zo heb jij het ook beleefd.’ Draak ging er gemakkelijk bij liggen en leunde met zijn hoofd op zijn klauw.
‘Nou ja, nee, maar ik… wel een beetje, nou, eerder dat… nee. Niet echt.’
‘Een beetje.’
‘Nee, ja, nou…’
Draak begon ernstig te grijnzen.
‘B toch, je hebt van het begin af aan gedacht dat ze alle mooie gevoelens voor jou die ze had volstrekt om zeep heeft gebracht,met de energie van een aantal kerncentrales. Alle momenten die goed waren met het badwater weggespoeld. De dingen die tof voelde evalueerde ze achteraf als niet goed. Of in iedergeval haar knoop en of wat dan ook had zo de overhand, dat alles wat goed fijn en zalig was in het niet viel. Dat had tot gevolg dat jij heen en weer scheurde tussen:

Ik oefen teveel druk op haar uit, en dat is mijn neurotisch aard ik ben gek.

En

Zij is gek.

En daar resoneer je nog steeds tussen met gevolg dat je klam en in het zweet soms tot besef komt dat het leven eindig is, en dat je iets moet doen.’

‘Oh nou fijn meneer Draak, fijn dat u het allemaal zo fijntjes voor me psychiatriseert.’

‘Is dat niet met een d?”

‘Nee, en al was het zo ik wil de letter D even niet meer zien.’

‘Mooi.’

‘Nou prachtig dan.’

‘Dus je vindt dat zij het stuk heeft gemaakt?’

‘Hou nu je bek Draak, ik ga eten.’

geen reden

Het was donker. Draak zat op een rotspunt en B zat er naast, zijn benen bengelend over de rand.
“Draak hoe stop je om van iemand te houden?”
Draak zweeg, hij wist waar het over ging.
“En ja, ik hou nog steeds van haar Draak. Al mijn gevoelens zijn niets verminderd. Helemaal niets. Er is zoveel gebeurd. En niets kon daar iets aan veranderen. En ik mis haar zo. Draak, ik word er gek van. Ik snap het niet. Meestal gaat het gewoon weer over. Maar het is net of ik haar vorige week voor het laatst heb gezien. De tijd is helemaal niet coherent, ik bedoel. Het lijkt wel of de tijd geen rol speelt. Ze zit in me, en waar ik ook ga, ze is bij me. Ik ben al woedend geweest, verrot gescholden stomme borderline trut. Het helpt allemaal niet. Op de dagen dat ik
me goed voel op dagen dat ik me slecht voel. Alles wat met haar te maken heeft blijft. Het gaat niet weg, het wordt niet minder. Ik hou echt van haar. En ik snap er niets van, het is zo zonde van alle liefde die in mezit. Waarom zou ik dat richten op die trut godverdomme. Ze is het fucking niet waard! Wat moet ik ermee? Waarom hou ik van iemand die me niet wil? Ben ik gek geworden? Waar slaat dit allemaal op. Hoe kan het dat ik zo sterk voelde dat ze van me hield maar dat het niet zo was. Hoe kan dat Draak? Wie zit er zo gestoord in elkaar? Ik of zij?”
B schreeuwde. Draak bleef onbeweeglijk.
“Zeg eens wat stom beest.” mopperde B
Draak snoof. “Je weet best wat je moet doen B.”
“Gaat het allemaal daarom dan?”
“ja, en er is ook weinig tijd meer.”
“Tuurlijk.”
“Begin B. Begin nu.”
B zweeg.

Ja D, ik hou nog steeds van je, misschien dat je dit leest en baalt, misschien dat je denkt wat een gek, misschien dat je er misselijk van wordt. Of akelig. Dat iemand zoals ik nog steeds zoveel voor je voelt. Maar ik voel zoveel voor je, ik snap er zelf ook niets van. Het is alsof je zo verbonden met met me. Elke keer als ik door de stad fiets, of loop, dan ben ik schichtig soms loop ik nog wel eens naar de plek waar je werkt. Zo dichtbij en zo ver weg. Ik kan al maanden geen muziek meer maken, omdat muziek emotie betekent en als ik componeer kom ik bij jou uit. Waar ik ook heen ren, wat ik ook doe, onvermijdelijk kom ik weer bij jou uit. En ik wil het niet eens. Ik wil je vergeten, uit mijn systeem zetten. Uiteindelijk zal het me wel lukken. Maar het voelt zo onnatuurlijk om niet bij je te zijn. En dat doet zo’n pijn.

Wat je ook doet, waar je ook bent. Er is iemand op deze aardkloot die zielsveel van je houdt.

Liefs,

Bart.