heer dokter

Ik zit vast.

Goed. Anders viel u wellicht van uw stoel.

Nee dokter heer dokter, ik zit geestelijk vast.

Prima, anders viel u misschien van uw verstand.

Nee dokter heer dokter, ik zit niet stevig in het zadel
van mijn geestdom. Ik zit vast in tranen over liefde.

Ah, ik begrijp u ineens. Vertel.

Ik hou van haar, en zij niet van mij. En sinsdien heb ik verdriet.

Over haar?

Vanwege haar.

Ja.

Vastzitten in tranen, dat doet mij denken aan een rots in een rivierbedding, het water
stroomt erom heen en slijt langzaam maar zeker de steen.

Ja, het maakt de steen glad en zacht.

Inderdaad heer Client. Minder hoekig en scherp.

Ik dacht dokter heer dokter dat u zou gaan zeggen,
waarom laat u zich niet meevoeren met de stroom
en ontwaar de landen die u doorkruist op de tranen
van de liefde,
langs watervallen en rostpartijen om uiteindelijk
te komen in die eindeloze zee.

Dan moet u goed kunnen zwemmen.

Hoe kan het toch Dokter heer dokter dat liefde en verdriet
aan elkaar gekoppeld kunnen zitten.

Hoe? U vraagt ‘Hoe’ bij een onderwerp als liefde? Er is helemaal geen hoe,
het is er.

Het is er.

Precies, heel juist geformuleerd.

angst

Angst slaat weer toe. Ik liep raar. Been doet vreemd. In een oogwenk lig ik op een sterfbed alleen dood te gaan. Mijn bewustzijn zakt weg, er brandt vuur in mijn synapsen. Ademhaling op orde, mezelf geruststellen, maar… het leven kan toch elk moment afgelopen zijn? Ja dat kan, alles kan. Alleen die verzengende angst bespoedigd het hooguit. Nog meer angst voor de angst. Er is niets aan de hand, je bent kerngezond. adem in adem uit. Bloed stijgt naar mijn hoofd. Mijn leven flitst niet voorbij. Maar het ligt daar wel uitgestrekt achter me. Alles er op en eraan. Meer pijn dan vreugde. Ik schaam me, wat een leven. Als ik er 100 procent voor had gekozen had ik een prachtleven. Maar nee, ik wilde liefde, vrienden. Ik koos voor eenzaamheid? Is dat zo? Of koos eenzaamheid mij. Nee dat kan niet. Kies voor wat er is? Stel dat wat je nu doet voor eeuwig zou zijn, hoe zou je dan je leven inrichten.
Ik ben er absoluut niet klaar voor om te sterven. Maar ik ben er zo bang voor dat ik maar half leef. En ondertussen verspil ik tijd, of vergeet ik te genieten van het feit dat ik Uberhaupt leef. Moet ik daarin ook mild naar mezelf zijn?
Ik wil mezelf een tijdje vergeten, opgaan in iets anders. niet meer dat razende denken en angst.
Ik mis haar nog steeds, ze is geen oplossing voor wat dan ook. En ik probeer dat gene uit te stralen wat ik in haar vond, en wat zich ook in mij bevind.
Maar er is een tegenkracht, de kracht van de gewoonte die ik meer toelaat, omdat het makkelijker is? Toe nou, ga maar, neem die stap. Ik mis die arm om me heen. Kan een mens zonder arm om zich heen. Moet je altijd maar verlicht zijn. Boven jezelf uitstijgen. Op zoek naar iets beters… naar het groenere gras van… genoeg hebben aan jezelf?
Neem die stap nu, reik die hand.

Welke hand, roep ik om God? God bestaat niet, hooguit een quantum continuüm waarmee sowieso alle deeltjes met elkaar verbonden zijn.

Nou en? Deeltjes, Snarentheorie, zwarte gaten. Uitgestrekte universa allemaal heel leuk. Maar wat nu hier en nu? Nu hier, achter toetsenbord, tranen verlicht door blauwig scherm. Wat nu?

Hoop

Ik las dat obsessieve liefde wel eens te maken kon hebben met het in de steek gelaten worden van je ouders op zeer jonge leeftijd. In de steek gelaten in de ruimste zin, dat kan zijn: de dood van een van je ouders, of dat ze je emotioneel in de steek lieten.

Hoe dan ook, je komt iemand tegen die op de een of andere manier symbool staat voor die liefde die je zo rond je derde levensjaar had en ineens werd afgebroken om wat voor reden dan ook.

En diegene is me dan toch razend aantrekkelijk…

Het gaat dus niet om diegene die je tegenkomt maar een onverwerkt verlangen in jezelf van heeeeel lang geleden, geprojecteerd op die trigger. Vrouw man, of misschien wel wat anders.

Een andere factor tot het heilig verklaren van je onbeantwoorde liefde, is het beeindigen van je religie. Atheïsme is vooral een cognitief gebeuren. Ik zie dat God niet bestaat, misschien is er wel iets, maar zo’n beetje alles wat er over God is geschreven is door mensen geschreven, en die mensen weten het echt niet beter dan jij, en jij besluit dat God een idefix is. Een rudiment van een uit de hand gelopen voorvader verering.

Of zoals nu steeds meer blijkt, een deel van de hersenen dat uitermate gevoelig is voor religie en religieuze ervaringen.

Maw, eenmaal je God afgeschaft, gaan je hersens toch weer op zoek naar iets wat daar op lijkt.

En wat is er nou beter dan een onbereikbare liefde?
Binnen no time plakt te geest daar religie gelijke gevoelens aan vast.

“Hij of zij maakt mijn leven beter, door hem of haar kan ik mezelf vinden, door haar of hem ben ik in het centrum, was ik mezelf, voelde ik me heerlijk,had ik vertrouwen zag ik de toekomst zo rooskleurig.”

Etc etc etc.

Kortom wij atheisten zijn in hoge mate geneigd om uit compensatie andere zaken heilig te verklaren,
volgens psychonomen uiteraard om ons stukje GodsKwab te bevredigen.

Daar ben je mooi klaar mee, daar sta je dan met je gevoelens, met je liefde, met je GodsKwab.

Wat een banale toestand ineens. Minstens zo
banaal als een bereklauw met pindasaus.

Zo bekeken bestaat de liefde dus helemaal niet.

Misschien is de hoogste vorm van liefde
om jezelf met mildheid te leren kennen.

“Ken uzelf en doe er vooral niet moeilijk over.”

IK zag op één van de intimiderend grote plasmaschermen in
de sportclub waar ik zweet, een uitzending van teleac over relaties,

“volgens onderzoek zijn het juist de passionele relaties
die het niet langer dan 5 jaar redden. Vooral de wat
koelere relaties zijn uitermate geschikt voor lange termijn.”

Koele relaties, koele sex, koele passie.

Overigens even persoonlijk, ik geloof totaal niet in passie,
ik vind het ‘t meeste overgewaardeerde woord na ‘hoop.’

Hoop…

Ik geloof wel op verheugen en zin hebben in. Maar hoop…
hoop is iets voor als je in een concentratiekamp zit,
en alleen kan overleven door de werkelijkheid te
ontkennen omdat het anders je dood wordt.

Passie is een jaloers copieren van duende, iets
waar ik wel in geloof.

Flow heet het tegenwoordig in die kleurloze
bureaumannen cultuur. Opgaan in je handeling.

Ik noem het vrij eenvoudig:

Even niet meer taaldenken.

Wel eens geprobeerd? Mij is het één keer in mijn bewuste leven gelukt, en wel 10 seconden lang. Nee dat is geen cynisme, ik kan je vertellen, het was heerlijk. Even niet meer serieel maar volledig parallel denken.

Oh wat was dat ontspannend. Ik had daar geen angst meer voor de dood, geen angst meer voor wat dan ook. Ik nam scherp en duidelijk waar, dat ik veel meer ben dan mijn (taal)denken.

Daarna floepte ik weer in:

“Goh dat was mooi, hoe kreeg ik dat voor elkaar? Laat ik dat nog een keer proberen…”

“Jeetje, het lukt niet, nou nog een keer kom op, het moet nog een keer lukken het was net zo prettig ja ja.”

“argh waarom lukt het nou niet?”

“Stil nou je moest juist niet taaldenken.”

“Dat probeer ik toch?”

Enfin.

Dus de ultieme liefde is:

Ken jezelf, en wees mild in wat je leert kennen.

Daarmee leer je ook de ander accepteren. (that does not include incoming bullets)

Identificeer je niet meer met je taaldenken.

Een ideale partner is dan die dat ook allemaal heeft. En een aanvulling vormt op jouw zijn.
En jij op die partner’s zijn.

binden en onthechten krijgen dezelfde waarde.

En de grootste kunst van het leven wordt dan:

Vrienden maken en afscheid nemen.

Zo daar, klaar, levensfilosifie in een notedop, nooit meer zeuren, elk probleem hiermee aangepakt.
Geen reden tot ellende, er is altijd over te schakelen op deze eenvoudige woorden.

Liefdesverdriet?

Dat is passie, een vals aftreksel van Duende wat vooral verkregen wordt
tijdens flamenco dansen en wellicht ook tango.
Dus, onzin ,of ga dansen.

Doodsangst?

Tuurlijk logisch, daarom steek je ook niet zo maar een snelweg over. Alle overige angst bevindt zich puur binnen het taaldenken, dus leer dat af en u vindt rust.

Eenzaamheid?

Nou, maak vrienden.

Huwelijksproblemen?

Geen probleem, neem afscheid (van de problemen).

En als je nou werkelijk vreselijke ellende overkomt?

Ah, dan rest er nog maar een wondermiddel:

Hoop.

Tzoenisme

“Ik vrees dat ik geniaal ben.”

Lao Tzoen

bar

“Wat kun je doen tegen eenzaamheid?”

“Je voorstellen dat je nog eenzamer bent en dat je
terugverlangt naar nu.”

“Van dat soort gedachtenconstructies ga ik naar de snackbar.”

“Ervaar gewoon die leegte.”

“Heb ik een keus dan?”

“Keuzes bestaan niet, alleen beslissingen.”

“Dan beslis ik nu om naar de snackbar te gaan.”