Sevenforest

Ik weet dat je dingen moet accepteren, laten, let it be. Ga er vooral niet mee in gevecht. Want dan wordt het erger. De weerstand die je geeft is vaak het grootste probleem en niet hetgene waartegen je weerstand biedt.

En toch… stel dat je in een huis woont, en je hoort dat er deze week een groep van 25 volwassenen bij jou komen wonen. Ze laten jouw gewoon leven, en maken gebruik van alle faciliteiten. Ze komen niet alleen in je huis wonen, maar ze gaan ook nog zeggen wat je moet doen. Je moet ook hun eten koken en kleren wassen…
Als je het niet doet of van te voren vlucht dan wordt je gevangen gezet in je eigen kelder.

Nou dit wetende dat dit komende week gaat gebeuren. Wat doe je dan?

Als je het laat en accepteert, dan word je geleefd door die 25 snotapen… Ze pakken min of meer je leven af. Misschien dat je dat gaat doen, een tijdje, kijken hoe het is. Misschien gaan ze weer weg. Of je bedenkt in de tussentijd een plan om ze weg te krijgen…

Maar ze gaan niet weg.

Of moet je vechten? Je familie en vrienden mobiliseren en mee nemen naar je huis. En die 25 gewoon aanvallen en wegslaan, je huis verdedigen? Als dat lukt ben je er wel van af…

Goed, ik geef toe het is geen oorlogstijd, en het ligt niet voor de hand dat dit snel gebeurd. gelukkig… toch?

Ik denk wel eens dat angst net zo intimiderend als die 25 volwassenen die in je huis komen wonen. Angst is veel erger zelfs, het gaat in je hoofd wonen, neemt bezit van je denkvermogen, beslissingsvermogen. het kan je gevangen nemen en je opsluiten in de kelder van je eigen geest. het zorgt ervoor dat je allerlei dingen doet die je helemaal niet wilt doen, of juist dingen niet doen die je wel wilt doen maar niet durft.

En moet je dan angst maar accepteren? Moet je de beperkende invloed maar z’n gang laten gaan? als je het laat zijn neemt het je over.

Moet je er dan niet juist keihard tegen vechten…Tegen alles wat je vanbinnenuit beperkt? Moet je niet net zo hard terugslaan als het jouw slaat? waarom zou je je door iets laten intimideren? Niet van buitenaf, maar zeker ook niet van binnenuit?

Liviu Librescu gaat voor de ingang van zijn lokaal staan, en roept tegen de studenten dat ze moeten vluchten. Dat doen ze ook. Librescu wacht het Kwaad op. Die schiet de wetenschapper zonder pardon dood. De studenten ontkomen. De professor heeft zijn leven opgeofferd om de studenten te laten ontsnappen.

Zo onbeschrijfelijk als de inkzwarte dood en verderf machine door die universiteit raasde, zo helder schijnt het licht van deze Professor zijn actie.

Ik hoop zelf nooit in een dergelijke situatie terecht te komen. Noch hoop ik dat zoiets weer voorkomt.

toch ben ik blij dat er nog helden zijn.

B.