You are currently browsing the monthly archive for juli, 2007.
Draak was een silhouet tegen de maan. Onbeweeglijk, krachtig. Met een bijna tastbaar bewustzijn.
B was afwezig, illusief, geen vaste grond, angstig, zoekend en moe. Hij wilde dingen vragen aan Draak, hij wilde raad en wijsheid van Draak…
“Draak ik ben geloof nu echt de weg kwijt.”
“Welke weg?” zei het silhouet.
B wist niet zeker of hij het antwoord wist.
“Als je niet weet welke weg, hoe weet je dan dat je hem kwijt bent?”
B zweeg een tijdje en zei toen:
“Dat is flauw Draak.”
B ging naast draak staan. Twee silhouetten eentje groot en eentje klein.
Draak haalde diep adem.
“Wat voor je ligt, is je volgende stap. Wat achter je ligt is de weg die je bent gegaan.”
“En dat is het dan?”
Draak knikte.
B liep een rondje en keek Draak vragend aan.
“Als je daar maar lang genoeg mee door gaat slijt je een rond pad in de grond en kom je steeds dieper tot je er niet meer uit kunt klimmen.”
B gaf het op en besloot te gaan slapen. Draak keek naar de maan, overdacht zijn pad, contempleerde zijn volgende stap en besloot hetzelfde te doen als B.
Ik viel van mijn stoel, Die belgen sloten hechte vriendschappen met de inheemse stammen, durfden dieren te slachten. huilden tranen met tuiten bij het afscheid.
De nederlanders vorig jaar, (of was het twee jaar geleden): Ruzie gezeik, begrepen totaal niet waarom er dieren werden geslacht en begonnen me toch een partij te zeiken daarover. En allemaal blij dat ze weer thuis waren.
Misschien heeft sbs betere stammen en betere gezinnen gekozen hebben ze van de vorige sessie geleerd. Of wonen er in Nederland gewoon meer klootzakken.
Het blijft natuurlijk een raar programma, maar wat me sterk opviel was hoe iedereen met elkaar meeleefde. Een van de Belgen had hoogtevrees en wilde dat overwinnen door een berg te beklimmen. (afgrond was convenient afwezig.) Halverwege de beklimming kreeg de arme man een paniekaanval.
En een van de stamleden begint te zingen als een troubadour, hij improviseert een lied, en zingt dat de belg het moeilijk heeft, maar dat ze hem steunen. De belg is overweldigt door de aandacht en gaat door tot de top.
“Als we in Belgie elkaar zo konden steunen zouden we het een stuk beter hebben.”
Hmm, zouden er in Belgie toch ook klootzakken wonen.
En dan dat afscheid, misschien vanwege de camera, maar van jong tot oud, uit het hart dat ze van elkaar houden elkaar zullen missen,
“ik ben er kapot van dat jullie weggaan, het voelt net al toen mijn moeder stierf.”
Van kinderen tot ouderen. Allemaal verdrietig. Maar voor zover ik kon zien, een mooi verdriet.
En dan worden ze allemaal weer in een luxe hotel gegooid en komen de luxe problemen weer terug. Er wordt weer vrolijk ruzie gemaakt, een van de kinderen wil alleen slapen.
Natuurlijk logisch etc. Maar ik weet het niet, ik zou mijn maten missen in de rimboe, ik zou me niet op mijn gemak voelen, in die luxe, omdat mijn vrienden nog in de rimboe zitten, hoewel die natuurlijk ook gelukkig zijn… toch… niet? Wel?
“Qua kwaliteit van leven, zijn die mensen rijker dan wij.”
Hm…
Het klimaat veranderd. Dat is de waarheid. En zoals een klein groepje tegenstanders van de hele Global Warming hype roept:
“Het klimaat is altijd al aan verandering onderhevig geweest.”
En dat is ook waar. Als je klimaat grafieken over grote periodes bekijkt vind je geen polderlandschap maar een Himalaya gebergte. Pieken en dalen, grillige slingers naar boven en naar beneden. We hebben diverse ijstijden gehad, meteorietinslagen, supervulkaanuitbarstingen. Etc. Etc. Maar wat in het licht van die enorme hoeveelheid tijd en gebeurtenis, heeft onze luchtvervuiling nu van betekenis op het klimaat?
Deze snelheid waarmee de aarde opwarmt “schijnt” nog nooit eerder te zijn voorgekomen. Klimaatverschuivingen gaan niet snel zegt men. Ik moet denken aan die arme mammoeten, die bevroren en wel, bloemetjes in hun maag hadden die al duizenden jaren niet meer voorkomen in het gebied waar de Mammoet gevonden was. Het beestje moet snel zijn ingevroren. Door een klimaatverschuiving. Dus klimaatverschuivingen kunnen snel genoeg zijn om een Mammoet inclusief maaginhoud te bevriezen.
En dat is gelukt zonder een of andere industriele vervuiling
Ik hoor u al roepen dat we hier niet te maken hebben met een “sudden Freeze” Maar met een te snelle opwarming. Ja dat klopt, ik wil gewoon even zeggen dat ik betwijfel of klimaatverschuivingen altijd langzaam gaan. En de “sudden freeze” van die mammoet is niet in klimaatgrafieken terug te vinden.
U dwaalt af mr B, het gaat om krimpende poolkappen en verzuipende ijsberen.
Poolkappen zijn wel vaker gekrompen, en weer aangegroeid. Die krimp en groei wordt nog geen 100 jaar nauwkeurig(er) bijgehouden. Dus kunnen we nog niet bepalen of het uitzonderingen zijn. En wat hebben we ineens met IJsberen? Sinds wanneer zijn die zieliger dan walvissen die regelmatig worden afgeschoten?
Ik ken maar een paar zielige ijsberen en die zitten in Artis.
Uw Punt mr B.
Ja, mijn punt is dat het klimaat wel degelijk zeer snel kan veranderen, we hebben het alleen nog niet meegemaakt, net zoals we ook nog geen neerstortende meteorieten hebben meegemaakt. Net zoals we nog geen supervolcano uitbarstingen hebben meegemaakt. Net zoals we nog geen Megatsunami’s hebben meegemaakt. Al deze rampen zullen de Aarde ooit bestoken. En als we tegen die tijd niet op andere planeten kunnen leven dan zijn we er eenvoudigweg geweest.
Ik zeg u, voorwaar ik zeg u, ons staat waarschijnlijk geen dramatische klimaatwijziging te wachten waardoor we allemaal naar de haaien gaan. Niet wegens natuurlijke oorzaken niet vanwege onze co2 uitstoot.
De hele grap van die co2 angst is dat er grote wereldrampen dreigen. De dreiging zet ons allemaal aan het werk. Bij een dreiging waarin het niet helemaal duidelijk wat er nou precies dreigt en wat er allemaal precies gaat gebeuren, gaat onze fantasie aan de haal. We kunnen prachtige animatiefilmpjes maken van hoe London er uitziet als het overstroomt of Utrecht als een woestijn. Er doemen kaarten op met nieuwe kustlijnen en automatisch plopt er een enorm dodental voor ons geestesoog op. We worden bang en ze zeggen dat als we maar zuiniger gaan leven milieubewuster met z’n allen tegelijk dat we het tij kunnen keren.
Dus dan gaan we dat maar eens een keertje doen.
Allemaal leuk mr B. Maar wat is nu Uw punt precies?
Dat de redenen om minder te vervuilen ook zonder een wereldcatastrofe al catastrofaal genoeg zijn; walvissen die naar de haaien gaan, tropisch regenwoud wat gekapt wordt waardoor duizenden en nog eens duizenden planten en diersoorten verdwijnen. Uit die houtkap volgen weer overstromingen omdat de grond niet meer stabiel is, moddervloed. Droogte in diverse landen, ziektes, uitbuiting, Tsunami’s in landen waar alleen geld is om een moskee tsunamiproof te bouwen.
Geluidsvervuiling, horizon vervuiling, asbest, de simpele stank van een kutbrommer die in een stiltegebied de wet overtreedt.
De gigantische schrikreacties van dieren als we halfbezopen op 1 januari weer een jaar wegknallen.
Om maar niet te spreken over de rampen die de mensen een ander mens kan aandoen.
Wees eens eerlijk: is er werkelijk een natuurramp die erger is dan dat? Het allerergste in New Orleans was niet alleen Katrina, het was de bevolking die begon te schieten op elkaar, en het uitblijven van hulp.
Katrina, Anarchie en Bush. Drie rampen voor de prijs van één.
Dit hele debacle rond Global Warming loopt voortdurend stuk omdat voor en tegenstanders niet het hele verhaal vertellen. Ieder vertelt alleen maar datgene wat in hun straatje past. We zijn doof blind en dom geworden voor wat vervuiling met ons doet en dat is zonder die hele Global Warming al catastrofaal genoeg.
Welke onbenullige repressief tolerante Oenhaas heeft het woord loverboy bedacht? Waar slaat dat op? Is het conform Balkenende? Als het maar goed overkomt in het buitenland?
In Nederland heb je mensen die andere mensen ombrengen, meestal getraumatiseerd in de jeugd. Desperate depressieve homoinfecteerders. (waarom gooien ze dat stel nou niet van een Toren?)
Schilders die oude schilderijen naschilderen (vervalsers) We hebben etnische minderheden die uit wanhoop zich via vrijheidsberoving van anderen hun frustraties willen communiceren. (treinkapers)
We hebben hangjongeren die anderen zenuwachtig maken. (bewoners treiteren en bedreigen)
We hebben BNN (slecht geregelde orgaandonatie)
En we hebben dan nu ook de LoverBoy.
KINDPOOIER.
Dat is het woord. Niets meer en niets minder. KindPooier. Kindpooier en nog een keer kindpooier.
Er zijn kindpooiers die vriendschappen aangaan met jongen meiden en ze vervolgens vanuit een emotionele wurggreep tot prostitutie dwingen.
KindPooiers gedijen in een samenleving waarin veel kindverwaarlozing plaatsvindt.
Verborgen geweld naar kinderen is een vruchtbare bodem voor de KindPooier.
Wat doen we met al die ouders die hun kind verwaarlozen? Gaan we ze afschieten van torens gooien, tot prostitutie dwingen? Opsluiten in kampen? En wat doen we met al die kinderen die opgroeien, en op hun beurt de criminaliteit in stand houden? Er zijn altijd al kinderen verwaarloosd misbruikt en gedood. Al eeuwen. En misschien is het wel de oorzaak van al het geweld.
Gebrek aan voldoende agressie regulatie. Kunnen mensen dat wel? Kijk maar naar Bokito, op zich prima aap, maar opgevoed door mensen, en dus levensgevaarlijk… toeval? Een gorilla niet door mensen opgevoed haalt de schouders op en draait de mens de rug toe. Niet interessant genoeg.
Herrinnert u zich de apen nog in de apenheul of waar was het, ze trokken zich allemaal terug omdat ze ergens bang voor waren. En niemand weet wat het was, waar ze bang voor waren… Er was geen bedreiging.
Ja ja.
Het bedreigende vindt zich meestal ook niet bedreigend. Misschien hadden de apen ineens een bewustzijnsverruiming en begrepen ze hun situatie. Drong een diep besef door van de ware aard van de mens.
De mens is natuurlijk ook een doodeng wezen. Aan de ene kant is daar liefde, en onbaatzuchtigheid, en weet ik veel wat allemaal nog meer. Maar het staat doodleuk naast evenzoveel geweld. Kortom je weet het met mensen maar nooit. Je kunt door parken lopen en een gevoel van vrede krijgen. Vaders en Moeders, en lieve kinderen. Maar hoe groter het park hoe meer statistiek, en is het vrijwel zeker dat een percentage kinderen in de vredelievende park misbruikt wordt.
Ik zou me als aap in de apenheul ook ineens het aaplazerus schrikken als er maar een glimp van besef,, wat de mens allemaal is, tot me door zou dringen.
Vind je het gek dat er geen buitenaardse wezens op deze planeet landen? Die hebben allang miljoenen bordjes verspreidt in een bol met een diameter zo groot als de baan van Pluto om de zon gelegd.
Met daarop:
“Keer terug, extreem onbetrouwbaar.”
Of het universum is nog veel gevaarlijker en zijn wij een Lover Planet.
Vol met LoverBoys en LoverGirls.
“Ik wil wel, maar het lukt niet, ik wil schrijven maar voel me geblokkeerd, wil het te goed doen, terwijl al het goede zonder denken komt. Dus ik hoef niet te denken maar ik kan gewoon maar wat schrijven.
Ja ja ja. Dat ga ik doen, gewoon maar wat schrijven voor het gevoel van mijn vingers. Het gevoel van de vingers die langs het toetsenbord razen. Met of zonder fouten. Nee gewoon in één keer, het maakt niet uit wat je schrijft als je maar schrijft. Geen inmengen van censor of consensus, het liefst zo fout mogelijk schrijven. Zonder hersens zonder gevoel. Zonder pretentie, of toch wel met ego, met libido, zonder ballen. Het maakt niet uit, vooral niet even stoppen vooral niet even gaan denken of het wel klopt allemaal. Alleen niet vergeten af en toe een punt neer te zetten. Waar begint het en waar eindigt het, wat zijn je diepste wensen, of is elke diepe wens een bewijs dat je niet gelukkig bent. Niets te wensen, alles is ok. Kan dat wel dat alles ok is? Heeft alle ziel iets duisters nodig, omdat het anders vervlakt tot prutskitsch? Net zoals het eeuwige leven een hel zou moeten zijn?
Is er meer dan? Waar dan? Hier recht voor je neus? Kun je nog wat van het leven maken als je een gaskamer instapt? Was het niet een Boeddhist die zich boven een afgrond vasthield aan een tak, en een daargroeiend bloemetje ineens prachtig vond voor hij de afgrond indonderde?
Hoe lang duurt het hier en nu? Langer dan een seconde? Korter dan een seconde? Of gaat het hier en nu niet samen met lengte?
Is het een punt, oneindig klein? Is het er wel.”
Draak keek met een schuin hoofd naar B.
“Alles goed B?”
“Nee Draak, niet alles goed, veel wel, maar te veel niet.”
Draak knikte en zei niets.
“Ik weet het niet Draak het is net of ik slaap, niet wakker ben, ik voel me niet wakker, ik voel me al zo niet lang wakker. Vage herinneringen aan vroeger toen ik me in iedergeval wakkerder voelde.”
“De dingen zijn niet altijd wat ze lijken.” zei Draak.
“Oh ja, natuurlijk je bedoelt te zeggen dat het allemaal goed is, dat je juist heel wakker moet zijn wil je beseffen dat je slaapt.”
“Nee dat bedoel ik niet.”
“oh dat het niet erg is om niet wakker te zijn, dat het prima is om derealiserend door het leven te hupsen van de ene angst in de andere.”
“Nee dat bedoel ik ook niet.”
“Oh je bedoelt te zeggen dat het niets is, dat ik dingen maak om me af te leiden van dingen waar het werkelijk om draait die toevallig ook nog eens dingen zijn waar ik bang voor ben.”
Draak keek even in del lucht en leek 3 sterren te tellen en zei:” Nee dat bedoel ik helemaal niet.”
B werd nu stil… “Maar wat bedoel je dan?”
“Wat ik zei, de dingen zijn niet altijd wat ze lijken.”
“Ja dat heb ik ook wel gehoord…” zei B geïrriteerd. “En dan is het niets van wat ik allemaal zei.”
“Nee, want dan is het wel wat het lijkt.”
“Dus dingen zijn soms iets wat je nog niet weet bedoel je.”
“Of gewoon niet benoembaar.”
“Nou ik voel me duidelijk niet wakker. En dat is een klote gevoel.”
“Misschien ligt er toch iets moois in verscholen, of wellicht verberg je er iets moois mee.”
“Oh ja, zeg je dat ook van mensen met een depressie? Of een of andere neurologische aandoening?
“Dat is waar jij bang voor bent B.”
“Ja bang… Oh ja, wat ben ik toch bang steeds.” B deed zijn armen over elkaar en staarde star naar Draak.
“Je wilt je wakker voelen.” zei Draak.
“Ja natuurlijk.”
“Zou je je ook wakker willen voelen als je snachts sliep.”
“Nee natuurlijk niet.”
“Misschien voel je je niet wakker omdat het s’nachts is”
B zei niets. Hij keek omhoog, naar de sterren. Hij wilde gaan zeggen dat het dan wel erg lang nacht was. Veel te lang.
Draak keek ook omhoog.
“Zeker B, sommige nachten zijn lang…”
