Sevenforest

Buiten knalt het. Meestal van die speldeknalletjes met af en toe een dieptebom. Boem, ontploft weer een brievenbus.
Ik heb me teruggetrokken in het huis van mijn broer die op vakantie is. Alleen de poes en ik zijn hier. Ik ga naar de oudjaarsconference kijken van Jan Jaap van de Wal. Ik had geen zin om het bij familie of vrienden te vieren. Opzitten tot middernacht. Nee, ik wil daar allemaal niet zijn.
Vind ik dat naar?
Feestdagen zijn wel een soort vergrootglas. Alles wordt meer voelbaar, dat is me 2 jaar geleden heel duidelijk geworden. Ik knapte volledig af op de feestdagen, dat hele gevoel van: Oh als ik maar ergens onderdak heb voor oud en nieuw, bij iemand kan zijn, als ik maar gevraagd wordt oh jee oh jee. Vorig jaar besloot ik om het met niemand te vieren, om het alleen te vieren, kijken hoe dat voelt. En het voelde goed.
Natuurlijk mis ik een gezin, vrouw en kinderen, een leuk huis etc. maar daar blijft het bij, ik mis het allemaal ja, basta. Ik hoef met dat missen verder niets te doen, het is daar, net zoals de kleine kerstboom in de voorkamer. Alle actie die ik onderneem vanuit dat missen is toch alleen maar doordrenkt met dat missen. Alles wat ik vanuit het missen doe is het missen zelf, ik kan een relatie aangaan omdat ik het mis. Ik kan bij mensen gaan vieren, die ik niet echt leuk vindt.

Maar dat alles is gefundeerd op het missen.

Ik ga helemaal niets bouwen op dat fundament, ik laat het lekker voor wat het is.

John Cleese schreef ooit dat hij pas op latere leeftijd begreep dat je ook op een ontspannen manier je emoties kon ervaren en beleven.

Je hoeft er in principe niets mee te doen. Ik heb de neiging om bij woede van alles te moeten zeggen, doen of weglopen juist, drama. Maar je kunt er ook niets mee doen. Laten voor wat het is, het ondergaan, voelen, bekijken, er niet voor weglopen er ook niet in gaan zitten.
En als je dat doet dan gebeurt er iets bijzonders.

Iets bijzonders wat je niet in woorden kunt vertellen. Het heeft in iedergeval met vrijheid te maken, en dan niet vrijheid van iets, maar op zichzelfstaande vrijheid.

Sure Mr B.

Happy New Feelings in 2008

Ik heb het weer, een writersblock, ik merk dat ik chaotisch brieven schrijf, meer spelfouten maak. Vooral als ik mijn punt wil maken. Hmm, muziek gaat daarentegen weer wat beter. Misschien dat de muze zich niet met verschillende disciplines kan bezighouden.
Soms heb ik het idee dat schrijven bewustzijnsverruimend is. Dat ik meerdere lagen in mij aanspreek en aan het woord laat. Ach dat weet ik eigenlijk wel zeker. Als je een roman leest gebeurt dat in feite ook. De personages, zijn in principe allemaal de schrijver zelf.
Vreemd idee eigenlijk dat je personage kunt verzinnen die zelfs voor de schrijver een eigen leven lijkt te hebben. Hoe kan dat eigenlijk? Of is het een glimp van de mogelijkheden waarover ons brein beschikt?
Men zegt dat we maar een klein percentage gebruiken. Toch is dat niet waar, diverse scans, en onderzoeken tonen juist aan dat onze hersenen over het hele gebied actief zijn.
Wel geloof ik dat ons taalbewustzijn, wat tevens het deel is waar ons piekercentrum zit een enorm overgewaardeerd klein stukje is van ons totale “zijn” ik gebruik niet het woord bewustzijn.
Muziek en de beleving daarvan is bijvoorbeeld iets wat zich voor een enorm deel buiten de taal afspeelt. Maar toch is het levensgroot.
Als je mooie melodieen op woorden hebt merk je pas wat woorden gevoelens werkelijk zijn. Veel meer dan alleen woorden. Maar wat het dan precies wel is, en of dat wel of niet subjectief is…

Sommigen beweren dat gevoelens en woorden wel degelijk uit energie bestaan, en binnen een andere dimensie zelfs een uitgesproken vorm hebben. Er is ook een drankje, Ayahuasca, als je dat inneemt, dan wordt je vatbaar voor die realiteit, en kun je dus je gevoelens gedachtes en woorden waarnemen.

Het gekke met Ayahuasca is dat veel mensen dezelfde dingen blijken waar te nemen. Wat misschien nog wel vreemder is dat de stof die deze waarnemingen mogelijk maken een lichaamseigen stof is die in bepaalde fases tijdens het dromen een rol spelen.

Stel dat het waar is. Dat gedachtes emoties gevoelens woorden letterlijk een vorm hebben. Dat onze intuitie een heel klein stukje daarvan waarneemt, alleen nog op gevoelsniveau, dat helderzienden meer daarvan waarnemen. Dat ayahuasca gebruikers het heel sterk waarnemen.

Stel dat het waar is. Wat dan? Overigens zouden die vormen continue veranderen. Stel dat een jeugdtrauma eruit ziet als een vieze zwarte klont slierten die zomaar uit je buik verschijnt als er iets gebeurd wat met dat trauma te maken heeft.

Een zwarte klont slierten die zich langs je gezicht slingeren je de adem benemen, die als tentakels in de omgeving gaan zitten, zodat omstanders zich ook watongemakkelijk gaat voelen.

Stel dat genegenheid, eruit ziet als stralende lichtslierten die de hele omgeving verlichten, die heel voorzichtig contact zoeken met dezelfde energie in anderen.

Stel dat als iemand kwaad is, er een enorme donkerrode massa is die uit iemand komt die de ander overspoelt en aanvalt,

Stel dat depressie eruit ziet alsof iemand een enorme bewegingsloze grijze stroop om zich heen heeft, alles wat in die stroop komt kan bijna niet meer bewegen alles is traag en rommelig, en kan niet meer vooruit.

Stel dat een vrolijk gelukkig iemand een soort oud en nieuw siervuurwerk om zich heen heeft, maar dan zonder de knallen, en ook niet zo snel, Allerlei leuke lichtfiguren, een genot om naar te kijken. En als je er lang naar kijkt merk je dat je dezelfde dingen om je heenbegint te genereren.
Stel je voor dat dat zo is?

Zou het iets veranderen? We zouden geen enkele twijfel meer hebben over hoe iemand zich voelt, we zouden het direct zien.
Zou het dan nog verstandig zijn om een stel depressieve mensen in een groep te zetten met maar een of twee therapeuten, stel je de enorme massa grijze stroop eens voor? Wat zou de basis neiging van depressieve mensen zijn als ze zoveel grijze stroop zouden zien? Wat zou een depressief mens doen als hij of zij de grijze stroop om zich heen ziet?

Wat zou een kwaad mens doen als ie ziet wat voor donkerrode troep hij uitbraakt.
Stel dat er bij elke vloek en scheldwoord grote zwarte insectachtige troep uit je mond komt?

Stel dat er mensen die zo’n enorme energie om zich heen hebben dat alle rommel uit je systeem zou worden geblazen. Zou dat een goed ding zijn? Of zou het gevaarlijk zijn?

Zouden we allemaal zoveel mogelijk siervuurwerk willen verspreiden?
Wat zou de gemiddelde basisneiging zijn als we het allemaal zouden waarnemen?

Wat zou jouw neiging zijn?
Wat zou mijn neiging zijn?

Waar luister je liever naar, zuiver vioolspel of vals en krakerig?
In wat voor kleren loop je liever rond, in schone mooie kleren, of vuile afzichtelijke?

Zou het allemaal zo simpel zijn?

Of is zo’n verantwoordelijkheid ondragelijk?

De wind is wat gaan liggen. Ik hou van harde wind, het rammelen de geluiden, m’n opbollende gordijnen. Als het buiten spookt vooral met maanlicht.
Het is net of de natuur een schoonmaak actie houdt. Bladeren worden verspreid, zodat er weer vruchtbare grond voor de lente is. Alle (hersen)spinsels waaien weg. Als de storm eenmaal is gaan liggen komt er een witte stilte. Hierin kunnen alle gedachten en gebeurtenissen van het afgelopen jaar hun rust vinden. Als humus in de grond, vruchtbaar voor de lente. In de winter wordt alles stil. En stilte brengt iets in beweging wat ik niet in woorden kan uitleggen. Misschien is de Lente wel de tastbare uitkomst wat in de stilte van de winter woordloos in beweging is gekomen.

Maar eerst die storm. Ja ik hou van storm, ook omdat storm één van de elementen is die me uiteindelijk weer bij de lente uit laat komen.

Goed, geen gruwelijke verhalen meer had ik mezelf beloofd, geen kranten meer lezen, er staat alleen maar slecht nieuws in tenslotte. Raar is dat toch eigenlijk, men wil graag op de hoogte blijven van wat er in de wereld gebeurt. Maar het moet wel slecht nieuws zijn anders is het niet interessant. En dan lezen we over oorlog dood en ellende, en kunnen we zeggen,
och och ogottogot toch. En heimelijk zijn we blij dat we zelf het slechte nieuws niet zijn.
Soms is het nieuws echt heel slecht zoals die automobiliste die een jongetje een kilometer of wat onder haar auto de garage insleepte en pas de volgende ochtend toen ze vrolijk weer op pad ging ontdekte dat er een dood jongetje onder haar auto lag.
Deze dame wordt dan ook verdacht van de dood van het jongetje, een beetje kromme zin, maar ik ben vandaag lui.
Moet je je voorstellen, je rijdt naar huis en eet nog wat, slaapt lekker, staat sochtends op, ontbijt, gaat naar je auto en ontdekt dat er een dood jongetje onder je auto ligt, en uiteraard zal het jongetje er niet zo fris hebben uitgezien.

Wat gaat er door haar heen? Ze zal eindeloos de periode herbeleven dat het jongetje dood in haar buurt was:

Lekker naar huis rijden na wat werken, terwijl je een jongetje doodsleept onder je.

Savonds gezellig TV kijken met man of vriendinlief,
terwijl er een dood jongetje in je garage ligt.

Nog een kopje warme melk voor het slapen gaan,
terwijl er een dood jongetje in je garage ligt.

Lekker in bed gaan liggen, misschien nog wat knuffelen of vrijen met partnerlief…
terwijl er een dood jongetje in je garage ligt.

De volgende ochtend even douchen en tandenpoetsen,
terwijl er een dood jongetje in je garage ligt.

Lekker ontbijten
terwijl er een dood jongetje in je garage ligt.

Die ochtend even rustig aan doen
terwijl er een dood jongetje in je garage ligt, en een paar kilometer ouders in totale paniek zijn over hun zoontje van 8.

En dan nietsvermoedend de garage inlopen….

En daar eindigt dan haar leven. Het leven van het jongetje is natuurlijk ook geeindigd, en het leven van de ouders van dat jongetje zijn ook beeindigd. Want het is niet alleen de dood wat de ouders moeten verwerken, maar ook hoe het jongetje is doodgegaan, leefde hij nog toen hij vast onder de auto over het wegdek zijn leven kwijtraakte, hoe pijnlijk was het, hoe lang leefde hij nog.

En al was hij al dood, dat beeld dat jouw zoon kilometers onder een auto doodgesleept wordt. Dat raak je nooit meer kwijt.

Kun je dat overleven? Misschien lichamelijk, maar geestelijk? Ze moeten e automobiliste haten, vooral omdat deze niets in de gaten had. Hoe kan iemand de dood van je zoon niet in de gaten hebben? Dat gaat er niet in. Rationeel wel, maar emotioneel niet.

En dan “de Verdachte” elke milliseconde die ze zich kan herinneren, van die avond die nacht en die ochtend van al die tijd dat ze een dood kind onder haar auto had zitten, wordt in haar geheugen gegrift, ze zal tot haar dood blijven herinneren de dingen die ze die avond nacht en ochtend deed. Deze vrouw zal het zichzelf niet kunnen vergeven, shock ontkenning, en heel misschien over een paar decennia een vorm van berusting.

Zoiets gaat niet weg. Zoiets blijft. Het is te hopen dat het een rotmens is, een koele kikker, zonder geweten. Een kwaadaardig iemand, die het eigenlijk diep van binnen niet zoveel kan schelen omdat ze een hekel aan kinderen heeft.
Dan past de woede van de ouders van het overleden kind tenminste in het plaatje.

Maar als het een gewoon iemand is, misschien een liefhebbende moeder, echtgenote vriendin etc. Dan is het te hopen dat de ouders, snappen dat deze automobiliste er net zo hard onder lijdt als zijzelf. Natuurlijk is er niets zo erg als een kind verliezen, maar in dit geval denk ik dat de verdachte wel eens net zo getraumatiseerd raakt als de ouders.

En dan kunnen alleen de ouders enige verlichting geven bij deze automobiliste.

Tja, de werkelijkheid is meestal minder fraai. Het zou me niets verbazen als de automobiliste dit verhaal niet overleefd. Ik zou niet weten tot welke God of religie ik me zou moeten richten als me zoiets zou overkomen.

Ook niet als het allemaal uiteindelijk de schuld van het jongetje zelf is.

(en niet meer de krant lezen ja!)

Waarom schrijf ik hier over? Waar maak ik me druk over, als ik de krant niet gelezen had, had ik me hier niet naar over te hoeven voelen tenslotte. Ik ken die mensen niet, en ik zal ze ook nooit gaan kennen ik kan ook niets voor ze doen, misschien een kaartje sturen. Een stille tocht organiseren?

Tja, ik ken hun net zo slecht als die duizenden kinderen in Darfur,en daar maak ik me ook nauwelijks druk over. Omdat ik het niet zie, en me er niet in verdiep.

De genocide in Rwanda was voor mij destijds ook niet meer dan een nieuwsbericht. Tot ik eergisteren Shooting Dogs zag. 13 jaar naar dato door een film was ik ineens diep geraakt.

maar dan nog… dan ben ik diep geraakt door een genocide, na de film zet ik een bak thee, en bel met een vriend. En heb het over koetjes en kalfjes, de beelden van de honderden lijken ebben weg in een collectieve geheugenmist?

Ik rijke westerling laat me maar even meeslepen.
Nooit langer dan een voorpagina breed, of een film lang.