maart 2008


Ja, ik heb de film Fitna gezien, en ja, ik was onder de indruk. Niet van de verzen die ernaast stonden, en ook niet van Wilders zijn tekstjes op het einde.. Ook niet van de muziek die er onder stond. En ook niet van de vergissingen die er in de film zaten. IK was onder de indruk van de haat. De haat die er heerst tegen ons. Wij. Het vrije rijke westen.
Wij worden ongelofelijk diep gehaat. Door ongelofelijk veel mensen. Omdat we rijk zijn, en niet in God geloven. En ons hele bestaan een belediging is voor een grote groep mensen in deze wereld.
Veel beelden van Fitna zet die haat weer even op een rij, en dan denk ik: Ja, we worden echt intens gehaat. En met een blinde felheid, die we eigenlijk niet echt kunnen geloven waarvan we alweer snel zeggen. Nou ja het valt wel mee. Maar het valt niet mee. Of het ooit mis gaat, en nederland een moslimstaat zal worden, dat denk ik niet, ik vind het ook onzin om te roepen dat dat gaat gebeuren. Maar het is wel een sentiment dat keihard leeft  in alle lagen van de bevolking. 
 Er is geen standaard oplossing voor het probleem van gelovigen versus ongelovigen. De gelovige kan zich nooit  verplaatsen in de ongelovige zonder van zijn eigen geloof wat af te doen. Dit levert altijd conflict.

Ik denk dat geloof slijt daar waar verschillende culturen samenleven en ook dat dat een traag proces is. Een langzaam slijtproces. Misschien worden wij wat spiritueler, en moslims wat vrijer en rijker, en krijgen vrouwen meer rechten. Maar het zal niet zonder knallen gaan. Er zullen aanslagen komen, met vreselijke gevolgen, de landen die dat overkomen zullen niet meer hetzelfde zijn.
We kunnen niet meer dan onze wonden likken en niet toegeven aan angst, rouwen om slachtoffers, ons verdedigen daar waar onze grenzen liggen. En ons zo veel mogelijk opstellen als de oudere wijze broer, niet buigen, zoveel mogelijk elkaars taal leren.

En enorm lange adem is nodig. Het zal de komende pakweg vijftig jaar niet makkelijk worden. Maar we moet en het uitzitten. Kiezen op elkaar.

Wie zou daar nu eens goed de leiding in kunnen nemen en geven.

Wilders niet.

Het was nacht. Bomen ruisten in de wind. De wind was onrustig maar voelde niet onprettig. 
“Draak, als ik een juiste beslissing heb genomen waarom blijf ik me dan rot voelen?” B keek naar Draak. Draak zweeg. B keek weer naar de grond. “Natuurlijk vond ik het fijn om aangeraakt te worden. Maar ik kon geen kant op. Als ik meer zou gaan voelen was ik er geweest. Als ik minder was gaan voelen had ik alleen maar gekwetst.”

B voelde de wind langs zijn gezicht. “Ze is een mooie ziel Draak, maar ik…”
B zweeg en keek naar Draak. 
“Soms lijkt het of iemand steeds van kleur wisselt omdat wij maar een kleur tegelijk kunnen zien maar in werkelijkheid is diegene alle kleuren tegelijk, als een regenboog.”
sprak Draak rustig.
“Als een regenboog…” fluisterde B, en keek naar de sterren.

“Misschien geldt dat niet allleen voor haar.” zei Draak zacht.

“Maar ook voor mij.” fluisterde B nog zachter.

In Canada ligt veel meer sneeuw dan in Nederland.
Toch blijven in Canada de treinen gewoon rijden.
In Canada vallen er ook herfstblaadjes op het treinspoor.
En toch blijven de treinen daar gewoon rijden.

Ze rijden zonder vertraging en problemen.

Door regen
Door wind
Door storm
En hagel
Door onweer
En door sneeuw

En dat terwijl de de Canadezen vooral met het vliegtuig gaan.

Ik kijk met grote tussenpozes, van een jaar of zo, naar Char. Een paar jaar geleden was ik redelijk onder de indruk van wat ze deed, ze wist veel en rake dingen te zeggen.
Onlangs keek ik weer, en het viel me op dat ze op mij geen enkele indruk meer maakte, ze stelde heel veel vragen, en gokte vaak mis.

Wat zou er zijn gebeurd?

Stel dat Char alleen maar telepatisch is, en alle informatie gewoon uit het brein van de persoon tegenover haar put. Zou dat bijzonder zijn? Ja, ik denk het wel, telepathie is immers nog niet echt grondig bewezen. Char is gewoon heel gevoelig, en vetrouwenswekkend, ze ziet geen geesten, maar leest wel mensen akelig goed, (er zijn er meer die dat kunnen) en alles wat ze zegt over die doden, is niet waar, maar wel heel erg troostend voor de client. Mensen voelen zich erna beter, kunnen verdriet loslaten, de ellende een plekje geven, etc.

Het ziet er best oprecht uit. Tot ik op haar website lees:

“The fee for a 45-minute telephone consultation is $600.00″

Ik wil niet veel zeggen, maar dat is echt een gruwelijk hoog bedrag. Daarmee biedt je sowieso nooit troost aan mensen die dat niet kunnen betalen. En ik kan u verzekeren dat zijn er heel veel.
Hoe komt je tot zo’n bedrag? Wat zijn haar overwegingen? Telefoonkosten? Het zitten op een stoel? Het aantal geesten dat ze te spreken krijgt? Het feit dat ze het kan? Stel dat het allemaal niet zo lukt, dat Char een slechte dag heeft, moet je dan ook 600 dollar betalen? Als je 600 dollar betaalt ben je dan als klant niet enorm happig op dat ze geen fouten maakt? En zie je alleen maar de dingen die enigszins indruk maken? Kortom, zo’n bedrag, en zo’n bekend persoon, is intimiderend, en leidt bij de klant tot minder helder denken. Waardoor de sessie hoogst waarschijnlijk waardevoller lijkt dan ie is?

Gaat er 50 dollar af per vergissing? Of betaal je gewoon zoveel omdat ze zo bekend is? Maar hoe kan het dan dat ze oprecht lijkt, en de mensen knuffelt, en troost biedt? Hoe komt het dat ze zelf geen vraagtekens plaatst bij die 600 dollar? Zou ze zelf ooit zo’n prijs betalen, als ze een keer naar de psycholoog wilt? Zou ze zelf die psycholoog vertrouwen?

Wat is er voor nodig om als Char zijnde geen vraagtekens te zetten bij die belachelijk hoge prijs? Ik merk dat ik steeds kwaaier word. Ze lijkt lief en empathisch, aardig en sympathiek, ze biedt troost aan zoveel mensen. Ze is vast heel gevoelig, en pikt op een voor ons nog niet helemaal duidelijke manier informatie op, maar ook deels door ervaring en slimmigheid. Ik denk dat ze de laatste tijd alleen nog maar teert op die slimmigheid, en dat de echte gevoeligheid in haar fraai leren geldbuidel is verdwenen. En dat moet ze weten, zo dom is ze niet, en ze weet ook duvels goed dat ze haar klanten veel laat betalen omdat ze zo “bekend” is.

Ik denk dat ze door Zembla niet ontmaskerd is, maar ik denk wel dat mensen veel meer gaan letten op de truukjes die zichtbaar zijn geworden. En dat clienten zelf veel meer informatie weggeven dan ze beseffen. Geld is mooi en geld is goed, maar ik heb me altijd afgevraagd of je voor dit soort gaves, die niet helemaal duidelijk zijn, wel geld mag vragen. Waarom geen studie psychologie gaan doen en dan een praktijk beginnen… Dan zijn de prijzen tenminste gereguleerd. En kun je het tenminste nog via de verzekering terugkrijgen.

Of zijn healers per definitie niet academisch bekwaam?

Dat zou me niets verbazen.

Weg met de koopzondag, zondag is een dag van rust en bezinning, van strandwandelingen en bosrust. Samen uitslapen, en zwoele trage zondagochtendsex. Dag van de leuke en vervelende familiebezoekjes. De dag dat je even eens door de stad kan struinen zonder al die koopzieke verwende schreeuwende westerlingen.
Zondag is de dag dat God eventjes de benen strekte en zich nu eens niet met de mensheid hoefde te bemoeien. Helaas lieten wij, mensheid, Hem allerminst met rust op zijn rustdag. En houden met saaie sonore valse kerkgezangen onze Schepper uit zijn zondagslaap. Maar uiteindelijk na vele honderden jaren van oefenen was het toch redelijk gelukt om van zondag een rustdag te maken.

Tot iemand op het euvele idee kwam om ook op zondag de rust te verstoren. Door de winkels open te stellen.

En tegenwoordig hebben we geen Jezus meer die op zondag dan de stalletjes in elkaar beukt en even erg duidelijk maakt dat zijn Vader sliep.

Helaas.

Zelfs het Vaticaan zal op zondag vast open gaan. Minimijters en heilig water te koop. Of een zegening voor een paar euro’s.

Ik stel voor dat als Zondag open gaat, maandag gesloten wordt of dat zondag twee dagen duurt eentje open een eentje dicht, zeg nou zelf, als er ergens een rotdag is, dan is het wel maandag.

Volgende Pagina »