Ze hoeven maar even aardig te doen en hup ik smelt weer. Een tekort aan aardig gevonden worden. Dat kan een heuse psychologische ziekte zijn. Sociaal wenselijk gedrag. Pleasen. En ondertussen je hele hebben en houwen kwijt raken. 

Kwijt?

Nou nee niet kwijt, maar wel een soort marionet worden van maar aardig gevonden willen worden. En maar gewaardeerd willen worden.

Valt volgens mij wel mee meneer B?

Ha leuk dat rijmt. Nee het valt helemaal niet mee, ja de eenzaamheid opzoeken geeft het idee dat het probleem wel uit de weg is geruimd. Maar zodra ik me weer sociaal beweeg. Hup daar is het weer. 

Gooi er eens een sausje Tao overheen. Wordt stil en besef wat er aan de hand is. Iemand zegt iets aardigs, iemand waarvan je weet dat je er eigenlijk geen zin in hebt. Iemand waar je ongelofelijk moe van wordt. Iemand bij wie je je ieliepielie klein bij gaat voelen. Iemand die zodra hij de kans krijgt zijn “sores” over je uitstort alsof jij de strontophaaldienst bent in een fries dorpje uit de jaren 50. Dat is namelijk hoe het is. 

Ja ja, ik denk zodra die persoon even aardig doet. Ha fijn, ok, ik spreek gewoon wel wat af.

En dan is het even 10 minuten leuk, maar dan begint het weer. En kun jij je vijftiger jaren pakkie weer aantrekken en de emmers stront onder de schijtstoelen gaan trekken. Knijper op je neus. Etc. 

En dat moet ik dan accepteren. 

100% beseffen dat het zo zal gaan als je contact zoekt. Gewoon accepteren dat dat het verhaal zal zijn. Misschien dat je het nog een beetje uitstelt. Wellicht dat je er iets van zegt. Maar dan is de stront al gestrooid. En natuurlijk het is niet bedoelde stront. Er zit geen gemene intentie achter. Ten slotte kan iemand er niets aan doen dat ie poept.

Ik kan natuurlijk ook dat jasje uit doen. En geen strontophaaldienst spelen.

Dat zou best kunnen, maar je weet dat je die rol in een oogwenk hebt aangenomen. Binnen een flits van een milliseconde. En bovendien dan word je gewoon vies in je eigen kleren.

Ja ja.

En het is niet erg, plak er geen waardeoordeel aan. Je hoeft er alleen maar naar te kijken dat het zo werkt. 

Accepteren dat het zo in elkaar steekt. 

Ja.

En dan gebeurt er een TAO wonder.

Nou als je de weerstand opgeeft tegen dat hele verhaal. Komt er een natuurlijke reactie vrij.

Nou, zoals het trekken van een vies gezicht bijvoorbeeld.

Of gewoon  ver van dat friese dorp uit de jaren 50 vandaan blijven je weet dat ze je daar een strontophaaldienst pak opdringen en vroeg of laat je met hun stront gaan laten sjouwen. Zo gaat het daar nu eenmaal. Hou je van stront, dan moet je naar dat dorp. Hou je niet van stront, ga je ergens anders heen.

Ja, ik weet het, het is heel simpel. Maar als het om mensen gaat zit het toch anders in elkaar. Genuanceerder, ingewikkelder, complexer. 

Het blijft stront.