“If we quit doing the wrong thing, the right thing will happen.”
F.M. Alexander.
maart 2, 2009
“If we quit doing the wrong thing, the right thing will happen.”
F.M. Alexander.
maart 1, 2009
Ik wist dat ik het niet moest doen, maar nieuwe laptop, en ik liep mijn foto’s door. En ik zag haar weer… de liefde in haar ogen… het was echt, ik weet het zeker.
De adem wordt uit mijn longen geperst, mijn ogen branden, alles komt tot stilstand, of stond het al stil….en word ik me er weer bewust van. Een flits van herinnering, ongeloof. Warmte veiligheid, die vanzelfsprekendheid en dan het afsterven ervan, als een trage intredende winter.
Totaal verdwaald in een grijze mist, met zwarte randen. Het is alsof alle levensvreugd uit me is gezogen, ik doe het zelf, ik weet het. Niemand anders dan ik. Ik voel me een schim van wat ik was. Ik kan mijn gedachtes niet meer ordenen, de dingen gaan langs me heen, ik registreer ze wel, maar ze hebben geen kleur meer.
Geen kleur.
Vandaag hoorde ik een vogel fluiten, dezelfde vogel die zij zo mooi vond. Gewoon om naar te luisteren, Zo vaak luisterde ik ernaar als ze er niet was. Alles was zo licht.
Nu is het licht uit, ik ben alleen nog maar bang, bang dat ik het niet overleef, als een klein kind wat achtergelaten wordt.
Ik moet denken aan pubers bij wie het voor het eerst uit is, moeders die troosten wetende dat het weer goedkomt, eze vinden wel weer een nieuwe liefde. Maar voor de puber is het of de wereld instort…
Maakt het uit hoe oud je bent…
Vorig jaar brandde ik fel. Zeker niet makkelijk maar ik leefde. Nu ben ik as, verlangend naar een phoenix. Hoewel als je dat woord opdeelt heb je ook niets meer dan phoe en nix.
Het ergste is nog dat ik me schaam naar haar, als ze me zo zou zien… Als ze zou weten hoe ik me voel. Het lijkt buiten proportie. Maar het is het niet. Ik weet eigenlijk niet hoe ik zonder die liefde die ik tussen ons voelde kan leven. Ik leef wel maar het is niets.
Ik wil de foto’s niet meer zien. Ik kan de liefde in haar ogen niet meer zien, een van ons moet blind, zijn totaal blind… dat besef…die pijn…
Ik voel me verdoofd,
ik zit het wel uit.
Ik zit alles uit.