Sevenforest

Moe van het strijden
moe van vechten

voor een plek in
je hart,

moe van de woorden
moe van het zwijgen
moe van de doorzichtige
strategieën.

Moe van het mijn best doen
origineel zijn,

Zo moe

van het mezelf niet zijn.

Van het weggeduwd worden

Ik ben moe van het steeds
weer weg moeten gaan.

Ik ben moe.
En leg mijn hoofd
op je schoot,
en voel je hand
door mijn haar.

Ik ga niet meer
weg.

Het is zo wel
genoeg geweest.

Ik blijf.

En dan ineens wordt het te heet te vreemd,
te weird, te gek, te raar. Buiten proporties
De vloer begint te dampen
de muren te zweten.
Dit is niet de plek. Wegwezen.
Niet meer terugkomen.
Net als met blote voeten op te heet zand.
Geen grond geen houvast
teveel verloren zielen.
Telkens weer zijn hoofd stotend,
proberen te begrijpen,
maar er valt niets meer te begrijpen.

Levensdraden beeindigend,
gif als genezing.

Wat is er aan de hand.
Waar zijn ze?
Waar zijn ze toch…

Ze bestaan niet meer,
hij is nog maar de enige,
Alles is onverstaanbaar

Waar is de liefde,
is hij verdwaald.
De verkeerde kant opgelopen?
Alles respecteren,
ook al is het zelfdestructief.
Achter ramen kijkt ieder voor zich.
Naar dat wat verrijkt.

Hij houdt zijn handen voor zijn oren.

En rent en rent.
Licht hij zoekt licht.
Waar was het licht
ook al weer…