Het is nacht, geen maan geen sterren. Mijn balkon alleen verlicht door een straatlantaarn. Sigaretten zijn weer op en ik koop geen nieuw pakje meer.
Veel gefilmd, door het hele land gereden met een piepkleine daihatsu. Van Den Haag naar Goes naar Bussum en weer naar Amersfoort. Film voor Rabo, Parade met een theatergroep.
Zoveel gebeurd, zoveel tegelijk…
Zelfs de VPRO belde me op. Ze hadden een date voor me. En of ik dan wilde vertellen over de liefde, en dat die date dan wat vertelde over de liefde, en dat we dan elkaar gingen ontmoeten. Ergens… zonder elkaar ooit gezien te hebben.
En na afloop wilde ze aan ons allebei vragen wat we van elkaar vonden. Alles zou gefilmd worden en drie minuten vullen in een van de afleveringen van Cafe de liefde…
Ik heb er een nacht over nagedacht. Ik zei nee. Ik vond het te persoonlijk om zoiets te delen met heel nederland. Nee geef mij maar een column of zo… daar ben ik meer op mijn plek. 
Amersfoort Bussum Den Haag Goes, zoveel mensen ontmoet. Ook leuke vrouwen…
En niemand, maar dan ook niemand komt ook maar een ietsiepietsie in de buurt van haar. “I” die ik vorig jaar ontmoette. En die weer weg is. Op zoek naar zichzelf, me niet meer wil zien.
Misschien had ze wel gekeken, als ik ja had gezegd. En als de date wel succesvol zou zijn geweest, was ze misschien wel blij voor me geweest. Want ze voelde zich zo schuldig dat ik verdriet voelde omdat ze me niet meer wilde zien.
En juist dat deed het meeste pijn.
Ik voelde dat ze van me hield, werkelijk van me hield. En toch was het niet zo.
Die twee zinnen die nog steeds de grond onder mijn voeten vandaan schudden.
Die twee zinnen die ik maar niet bij elkaar kan brengen. Twee onverenigbare zinnen die moeten slijten…
Kan liefde slijten…
Als een nacht zonder sterren,
zonder maan…
zinderend met zachte geluiden.
En zij is daar ergens…
in diezelfde maanloze nacht.
Ademt ze haar dromen.
Zachtjes kus ik haar.
