Ben een beetje moe van het strijden, soms wordt je wat je bestrijd, als je niet oppast. En in zekere zin zat ik op die grens. En tegelijkertijd zuivert het ook, ben kwaad op mezelf dat ik niet meteen zeg waar het op staat. Maar ik weet ook dat daar kwaad over zijn misschien wel schadelijker is dan niet meteen zeggen waar het op staat. Wat maakt het uit hoe je iets duidelijk maakt, als je het maar duidelijk maakt.

MAar toch… het ergert me, dat ik dingen over me heen laat gaan en er later pas kwaad om wordt. Het is een van de redenen dat ik me isoleer. De angst om kwaad te worden omdat het niet getoleerd wordt. Om niet aardig gevonden te worden. Of zoiets. Het blijft maar spelen. Moet ik me er niet bij neerleggen? Zo is het dan maar…

Ik ben niet perfect, ik maak fouten. En misschien soms grove fouten. Of het nutteloos is weet ik niet, misschien is alles wel ergens goed voor.

De strijd zal blijven, ik ben strijdvaardiger dan ooit, maar geen strijd zonder liefde. Strijd zonder liefde is haat. Leef vanuit je hart, handel vanuit liefde, en niet vanuit voorbijgaande emoties, emoties zijn richtingaanwijzers, die als ze verstoort zijn helemaal geen richting aangeven?

Handel vanuit liefde. Alleen vanuit liefde…

En wie bepaalt wat liefde is…