Sevenforest

How to let go

sevenforest — Tue, 04 Oct 2011 02:38:34 +0000

“Understanding how to let go is knowing how to confront all.”

Shaolin 2011

De Dag

sevenforest — Mon, 03 Oct 2011 23:31:42 +0000

Buiten is het stil. Het is nacht. Ik word kalm.

Misschien omdat de meesten geen gedachtes stralen,
en slapen in hun onschuld schoon,

De lucht, sereen en zacht… sterren fonkelen.
Een oranje halve maan verheft zich boven de horizon.

Moeiteloos, oneindig stil.

Verlang ik naar gewoon zijn zonder schaamte,
Zonder angst voor verlies,

Hunkerend naar overgave, naar alles wat me lief is.

Warme bevrijdende omhelzing.
Die steeds lichter wordt.

De stilt omarmt, en fluistert duizend dingen.
Zoals de wind het loof laat ruisen…

Soms is het zo dichtbij dat ik ongemerkt glimlach,

zo voorbij de dag.

Geluk

sevenforest — Thu, 29 Sep 2011 11:43:48 +0000

Het Jongetje liep door de jasmijntuin, zijn hoofd naar beneden. Zijn gemoedsrust was verstoord, zijn ademhaling snel en zijn hoofd vol tollende gedachtes. Hij zocht de Meester.
“Meester.” riep hij zodra hij de Meester zag. ”Meester…”
De Meester zat in meditatie naast een enorme lotusbloem. Zijn ogen half gesloten en een beginnende glimlach rond zijn mond. Het Jongetje ging naast hem zitten. Zijn adem was nog snel en zijn onrust was groot.
“Meester…” zei hij weer, maar iets zachter. Hij trilde. De Meester legde een hand op zijn schouder. Het jongetje voelde tranen opkomen. Zijn gedachtes braken als een dam. Hij liet het verdriet zijn geest stil spoelen. Zijn ademhaling werd langzaam rustiger.

Het wateroppervlak van zijn geest was bijna een spiegel, rimpelingen vervormde de weerspiegelde wolken… een verdrietig nagevoel bleef bij het jongetje.

De meester haalde zijn hand weer weg.

“Meester, ik voel me blij als ik speel met kinderen die mij leuk vinden.” het Jongetje keek voor zich uit en haalde diep adem. “Maar vandaag was ik met een groep die me haatte… en ik voel me ongelukkig.”

Het jongetje voelde een golf van onrust.

“Mijn geluk is afhankelijk van anderen…” ”En dat wil ik niet, ik wil dat geluk ergens anders vandaan halen zodat ik er altijd bij kan. Waar ik ook ben.” hij keek naar de Meester die zijn ogen nu open had.

De Meester liet Stilte de vraag in zich opnemen. De vraag paste makkelijk in de enorme uitgestrektheid van Stilte. Het jongetje keek ernaar. Hij zag de enorme kracht en angst voor het verlies van geluk, hij zag de oneindige ingewikkelde reacties om het geluk vast te houden. Hij zag de myriades aan adviezen en strategieën hoe je geluk kon vinden. En hij zag vooral dat in al die handelingen geen spoor van geluk te vinden was.

Hij speelde met een groep kinderen, en er ging iets fout, de kinderen werden kwaad op hem scholden hem uit, stootte hem uit de groep en hij ervaardde een diep ongelukkig gevoel. Hij voelde de enorme kracht om weer bij de groep te horen. Hij had zo alles wat hij was overboord gegooid om er weer bij te mogen horen. Hij schrok van die enorme kracht en was weggerend.

“De gedachte dat ik nooit meer een groep zou vinden, omdat ik anders ben.” zei het Jongetje en keek naar beneden. ”Ik zag mezelf ineens eindeloos zoeken naar de juiste groep… ik zag de angst voor groepen ontstaan, altijd weer onzeker over ik wel of niet word geaccepteerd. Ik werd bang dat die angst me ongeschikt zou maken, me afstotelijk zou maken.”

De meester en de leerling lieten de stilte weer even zijn. De natuur, de lotusbloem, de wolken, de wind spraken voor zich. Ze vermengden zich met de vraag, wervelden door de geest van de leerling.

De meester doorbrak de stilte.

“Wat is geluk als je onafhankelijk bent van geluk…” zei de Meester.

De ogen van de leerling werden groter. De vraag deed hem duizelen. Hij wilde een antwoord geven… hij dacht aan de hand op zijn schouder. Hij voelde de rust na het verdriet.

“Liefde is onafhankelijk van Geluk…”

Het Jongetje voelde een teleurstelling, alles bleek altijd maar liefde, iets wat hij niet altijd begreep. Het leek wel een stopwoord voor volwassenen.

Hij voelde ook wel iets van opluchting. Hij stond op groette de meester en liep terug naar de groep kinderen.

Misschien was hij toch iets te snel weggerend.

Licht

sevenforest — Tue, 27 Sep 2011 14:37:32 +0000

Het jongetje keek naar de Meester. De meester leek haast licht te geven. Hij zat stil en onbewegelijk. Het jongetje zat tegenover hem. Iets minder onbewegelijk. Hij wilde ook licht kunnen geven, net als zijn meester. Maar hij wist ook dat zolang hij dat wilde het niet zou lukken. De meester immers dacht ook niet na over of hij licht gaf of niet. Hij was er gewoon.

Het jongetje werd rustiger en verdiepte zijn meditatie. Hij sloot zijn ogen, en voelde het lichte in de Meester. Hij voelde hoe hij zelf ook lichter werd. En zonder dat hij er iets voor deed. Hij keek er met zijn innerlijk oog vol verwondering naar. Het leek alsof alles meebewoog. Zijn gedachten waren zoveel groter dan hij dacht. Het leken haast dansers in een storm. Wervelend met de wind. Hij liet ze waaien, en zag dat ze een beetje licht gaven. Alsof ze begonnen te sprankelen.

En ineens zag hij wat gedachten konden zijn, heldere sterren, bewegelijk en sierlijk. Als diamanten die van vorm veranderden verlichtten ze een weg. Niet één weg maar allerlei wegen.

Het jongetje keek ademloos toe. Zoveel wegen, welke zou hij kiezen welke is de beste…

“Geen van alle.” zei de meester ineens.

Het jongetje schrok op uit zijn meditatie, de weg, de gedachtes, de sterren het fonkelen plofte allemaal weg.

“Ik snap het niet meester.”

“Gedachten zijn niet de weg, hoe mooi ze ook zijn.”

“Waar wat is dan wel de weg?” vroeg het jongetje teleurgesteld.

“Jijzelf.” zei de Meester met een lichte glimlach en stond op. Het jongetje volgde zijn voorbeeld en samen liepen ze over de brug richting de Jasmijntuin.

“Ik denk dat ik het niet begrijp.”

“Er is niets wat bepaalt wie jij bent of wat jouw weg is. De weg is alleen zichtbaar als je terugkijkt. En dat geldt voor alle wegen. Ze zijn onbegaanbaar. Hoe mooi ze ook zijn.”

Het jongetje keek peinzend. Ergens voelde hij zich opgelucht, er waren zoveel wegen en zoveel keuzes. Maar eigenlijk waren al die wegen geschiedenissen van anderen. En hij hoefde er niet een te kiezen.

Hij was zijn eigen weg.

Het jongetje maakt een kleine sprong, dat deed hij vaker als hij licht voelde.

Kus

sevenforest — Mon, 29 Aug 2011 09:44:59 +0000

Het liefst zou ik je willen omhelzen,
de warmte van je lichaam voelen,
je ademhaling, een vonk in je 
donkere ogen
Dat onze levens elkaar omhelzen

Innig  en vrij

Dat waarheid tussen ons stroomt,
verfrissend en bevrijdend.

Dat ik jou zie,
En dat jij mij ziet.

Kus.

Parel

sevenforest — Tue, 23 Aug 2011 21:21:51 +0000

Wat ik ook zeg hoe ik ook praat, en wat ik ook relativeer.

Hoever ik het ook begraaf.
Die liefde staat daar nog steeds te schitteren als

een eenzame parel in een donkere zee.
Zonder verbinding, zonder een woord van begrip.

Als een feit zonder oorzaak.
Hoe neem ik je mee? Plaats ik je waar je hoort:

In de donkere zee,
En in plaats daarvan neem ik je steeds mee.

Omdat je zo’n mooie parel bent.
Maar je zit vast, je zit onlosmakelijk verbonden.

Aan zwarte duistere dieptes.

Ik laat je gaan, dat je opstijgt,
tot aan de oppervlakte… en dan ontsnapt,
de wijde lucht in,

Dan lieve Parel ben je niet meer uniek en bijzonder.
Dat was je alleen maar in die diepe donkere duistere…

Zee

Twee

sevenforest — Sat, 20 Aug 2011 10:42:17 +0000

Zwarte haren wapperen rond haar bleke gelaat.
Een oorverdovende wind speelt
In het midden van een zwarte kolk.
Zielloos en doelloos.

Ze kijkt naar het zwart
en verscheurt van binnen.

IJswind kruisigt haar
voor nooit bedoelde zonden.
Zoveel verleden, zoveel verdriet.
Zoveel onuitgesproken levens.

Nu staat ze ineens, voor alles.
En alles staat voor haar.

Het gebulder van de wind snijdt haar adem.
Haar kracht vloeit weg,
Het licht dooft
Bijna helemaal.

Wat overblijft is een vonk.
Duizelingwekkend vallen,
Langs licht steeds verder
valt ze in de vonk,

Steeds trager tot ze zweeft
En landt op gras vlakbij een waterval…
Het zachte ruisen streelt haar oor.
Een aanwezigheid,

Dierbaar en warm.

En twee handen vinden elkaar weer.

grauw

sevenforest — Wed, 22 Jun 2011 09:31:35 +0000

Grauwe wolken douwen pijn
verleden wil maar niet zachter zijn
ik kijk en schreeuw, ik wil anders
en lichter
een klauw sleurt me in een grot
waar ik kennelijk moet en zal introspecteren
tot ik zelf een lichtje word.

To lead

sevenforest — Wed, 11 May 2011 09:10:05 +0000

Making decisions is a sign of leadership.

Making choices is not.

Terug naar het vuur.

sevenforest — Thu, 21 Apr 2011 11:51:56 +0000

B had hout bij elkaar gesprokkeld en opgestapeld voor de avond. Draak keek rustig toe. Alles baadde in een rozig ondergaand zonlicht. Draak zag er op het roze na, plechtig gevaarlijk uit.
“Ik denk…” zei B. “Ik denk dat ik mezelf voor de gek heb gehouden Draak.” Draak knikte heel langzaam. “Ik denk, ik voel, dat het nog niet over is…” Er viel een rozige stilte. ”Het zou zo maar kunnen dat ik alles wat na D kwam, gewoon gebruikt heb om de pijn over D niet meer te hoeven voelen en…” B keek in de verte, hij keek alsof hij als een Draak intern brandde. Een gloed, een vuur wat niet gedoofd bleek. “Het is alleen zo gek om weer terug te stappen naar die tijd, ik weet niet of het goed is. Maar als het gaat om iets wat toch al van binnen brandt…”
Draak’s ogen stonden vol bewustzijn op B gericht.
“Moet je vuur doven door het van zuurstof te ontzien. Of moet je het laten uitrazen.” zei hij.
B knikte. “Ja, vuur verstikken lijkt het beste, maar voelt niet goed. Vuur uit laten razen voelt beter maar lijkt niet goed, omdat het zoveel kan vernietigen.”
Draak zijn wenkbrauwen schoten omhoog. “Ah… dat er meer verbrandt dan nodig is.” hij onderdrukte de neiging tot een kwispel.”
“In het vuur, is ook geen zuurstof Draak.” B keek hulpeloos. “Het is een patsstelling.”
“Alleen als je het zwart wit bekijkt.” sprak Draak met raspende stem en kuchte een rookwolkje weg.
B keek naar Draak. “Ja… dat is waar. Ik hoef het niet te verstikken zodat het dooft, en ook niet van extra zuurstof te voorzien zodat het uitslaat.”
“Je deed geen van beide.” zei Draak.
“Hoe bedoel je?”
“Je ging er een vuurtje naast stoken.” B kneep zijn ogen een beetje dicht en liet de woorden van Draak tot zich doordringen. Hij zag de andere vuren…en dan weer het vuur voor haar.
“Alleen voor D was mijn liefde puur.” zei hij zacht.
“Laat het branden B. Het is jouw vuur.”
“Ja, alleen waarom voelt het zo intens verdrietig Draak.” B sloeg zijn ogen neer.
“Hoe verder je van huis bent hoe sterker de heimwee B. Jouw liefde voor haar komt het dichtst bij huis.
Ze keken naar het opgestapelde hout. Draak kon het zo aansteken. Maar hij deed niets. B liet een lichte glimlach zien, en zocht zijn broekzakken af naar lucifers.

Hij hurkte en stak het vuur aan.