De stilte is oorverdovend. Zonder jou is leegte een grap. Ze kunnen zeggen wat ze willen. Maar ik ben niet compleet in mijn eentje. Het enige wat ik kan doen is dat accepteren. Ik weet dat je er bent. Ook al is de kou onverdragelijk. Staat de tweede winter voor de deur. Ik ben de mooie woorden kwijt, de vloeiendheid, de zinnen doordrenkt met liefde. Ze zijn niet meer.

Ik ben niet meer wie ik was, als ik in de spiegel kijk zie ik een vreemde. Alleen als ik diep in zijn ogen kijk herken ik nog wel iets. Het leven davert verder, ik ook. Aan de buitenkant is weinig te zien. De sociale grijns trek ik als een dik harnas om me heen. Maar waartegen is dat harnas dan? Tegen het verleden? Een zinderende herinnering aan liefde. Ergens was ik even thuis. Nu een schimmige herinnering afgedekt met pijn en verdriet.

Soms zie ik nog wel eens een flits in iemands ogen. En wordt de herinnering even levend, kort. Het kan ook niet lang. Dat is ondragelijk .Ik moet weer terug. Terug naar waar ik vandaan kwam. Terug naar wie ik was. Of is alles met uiterste precisie de bedoeling.
Of moet ik nog steeds beseffen dat alles wat ik voel, alle strijd, nog steeds is samen te vatten in die ene verdomde zin. Die zin, die me maar blijft achtervolgen.

Misschien moet het dan ook maar, en kan het gewoon niet anders. Of wil ik het niet anders en is het mijn ode aan de liefde. En heeft het niets te maken met loslaten, maar met integreren.

Ik draag je bij me en ik hou van je, ik voel je elke dag, wie je ook bent. Ik heb je niet gevonden, maar ik weet dat je bestaat. En ik weet ook dat je weet dat ik besta. Ik geef mijn leven aan jou, ik zal leven voor jou. Omdat ik weet dat jij ook voor mij leeft.

Wat de reden ook mag zijn. Waarom niet bij elkaar zijn. Ik weet het niet. Maar ik  heb wel besloten dat mijn liefde niet zal doven. En ik hoor ze lachen, en hoofdschudden. Dan ben ik maar gek, en word ik een oude gek. Zo’n tandeloze in zichzelf mompelende stoppelbaard.

Al moet ik je een leven lang missen.

In mijn hart bewaar ik een glinstering, een glinstering van jou.

“Toeval is dat wat terugpraat tegen je onderbewustzijn.”

Lao Tzoen

Ben een beetje moe van het strijden, soms wordt je wat je bestrijd, als je niet oppast. En in zekere zin zat ik op die grens. En tegelijkertijd zuivert het ook, ben kwaad op mezelf dat ik niet meteen zeg waar het op staat. Maar ik weet ook dat daar kwaad over zijn misschien wel schadelijker is dan niet meteen zeggen waar het op staat. Wat maakt het uit hoe je iets duidelijk maakt, als je het maar duidelijk maakt.

MAar toch… het ergert me, dat ik dingen over me heen laat gaan en er later pas kwaad om wordt. Het is een van de redenen dat ik me isoleer. De angst om kwaad te worden omdat het niet getoleerd wordt. Om niet aardig gevonden te worden. Of zoiets. Het blijft maar spelen. Moet ik me er niet bij neerleggen? Zo is het dan maar…

Ik ben niet perfect, ik maak fouten. En misschien soms grove fouten. Of het nutteloos is weet ik niet, misschien is alles wel ergens goed voor.

De strijd zal blijven, ik ben strijdvaardiger dan ooit, maar geen strijd zonder liefde. Strijd zonder liefde is haat. Leef vanuit je hart, handel vanuit liefde, en niet vanuit voorbijgaande emoties, emoties zijn richtingaanwijzers, die als ze verstoort zijn helemaal geen richting aangeven?

Handel vanuit liefde. Alleen vanuit liefde…

En wie bepaalt wat liefde is…

LIefde voelen en dan afdoen als een illusie.
Wentelen in vaagheid en alcohol…

Kwaad ben ik erom. “
Te mooi om waar te zijn.”

Ik ben mooi en ik ben waar.
Maar niet voor jou.

Onrustige gedachten,
flarden toekomst,
liefde zou ergens moeten zijn,
waarom niet gewoon hier?
Ter plekke
In iets,
kleins

Ik zoek de rust onder
een grote boom in het gras
adem…
En heel zacht voel ik
een beetje liefde,
Na zoveel donker,

En in die liefde
herken ik jou weer
en ben jij weer terug…

Zo mis ik je steeds weer
als ik de liefde voel
in kleine dingen.

De liefde die niet mag.

Hier.

Bach´s Cello Suite No. 1

Muziek van Bach zweefde door zijn hoofd. De zwetende lichamen negeerde hij. Hij wist wat zijn doel was. Hij wist dat hij maar aan één ding moest denken. Als het ging branden, dan was het snel over.

Het was donker, de geluiden van de mensen om hem heen, klonken hol en gedempt. Schaduwen van gezichten, flauw verlicht door een gat in het plafond. Wat hem het meeste raakte waren de ademhalingen. De diepe ademhalingen om hem heen.

Hij liet de muziek harder klinken, de cello speelde vuur, de liefde voor muziek liet hij in zijn geest stromen. Geluiden klonken boven hem. Gemompel klonk om hem heen. Een onbekende hand zocht zijn hand en hield hem vast, de hand gaf een mengeling van paniek en woede. Rillingen liepen over zijn rug.

Er klonken stemmen door het gat boven hem… Hij voelde de naakte lichamen tegen zich aandrukken, alsof iedereen zich schrap zette, niemand wist wat er ging gebeuren, maar iedereen voelde het wel.

Het vage licht verdween en het werd stikdonker.

De onbekende hand kneep harder in zijn hand.

De cello werkte zich naar het eind, door een leven geleefd met passie. Hij voelde zijn eerste kus, haar aanraking, warm en vertrouwd. En terwijl de lichamen vielen, bleven zijn gedachten bij de muziek, bij haar spel. Hij zag haar weer spelen, zo helder.

De hand liet los,

En zijn longen brandden de laatste noot.

Lao Tzoen zat op zijn steen op de bergtop. Alles baadde in een felle middagzon. B stond voor Lao Tzoen. Hij keek verward en teleurgesteld.

“Ik doe het zelf Lao, en ik kan het niet stoppen, ik saboteer het zelf.” De bergtop waar Lao Tzoen woonde baadde in het zonlicht. De temperatuur was aangenaam. “Ik kom geen steek verder zo, ik blijf handelen uit weerstand, en draai daarmee eeuwige cirkels.”

In de verte klonk een gier die rondcirkelde.

B zuchtte. “Het enige wat ik weet te doen om het te doorbreken is af te breken. Maar wat ik dan opbouw bevat dezelfde cirkels weer.”
“Ik had gewoon tegen haar moeten zeggen, ‘hey M, ik vind je leuk, en zou het heerlijk vinden om met je verder te gaan. Maar dit gefladder en gevlinder en halve gedoe, dat is niks voor mij. toedeloe.’ klaar punt uit. Over en afgelopen. Maar ik creeer een soort microcosmos op valse hoop en kan daarin verdwalen. Ik vergeet de grote lijn. Ik verdwaal in die ander zijn beperking. En beperk mezelf ook. Ik rem af hortend en stotend kom ik dan tot stilstand, en gaandeweg weet ik het niet meer.”

B wist het niet meer, wist het echt niet meer.

“Er rest alleen nog maar stilte, dat is het enige wat ik me kan bedenken.” zei B en zweeg. “En dat is zo onbevredigend.”

Lao keek naar B. “Je zoekt teveel stilte om je heen B. Zoek de stilte in jezelf. En om je heen vormt zich als vanzelf wat je graag wilt, en wat bij je past.”

“Zo vaak geprobeerd Lao.”

“Nee, je probeert het vaak in stilte om je heen, doe het met stilte in jezelf en levendigheid om je heen.”

“ja ja, nederigheid.”

“Geen nederigheid, nederigheid is de hoogste vorm van arrogantie, nee ik bedoel “niets toevoegen.” en dat betekent zowel aan je omgeving als aan jezelf.”

“Omdat alles er al is zeker.”

“Probeer het uit.” zei Lao.

“Gaan we weer.” zei B.

Lao schoof een kleins stukje opzij. “Kom B. Kom naast me zitten.”

“Wat dan?”

“Gewoon beetje naar het uitzicht kijken.”

B klom op de steen en ging naast Lao zitten. Hij luisterde naar de rustige ademhaling van Lao Tzoen tot zijn eigen ademhaling ook rustiger werd.

“De liefde, het leven, het universum is één groot diep mysterie.

We moeten er alleen niet zo mysterieus over doen.”

Lao Tzoen.

Soms denk ik wel eens dat alles wat we doen
uit weerstand is tegen het voelen van een
diepe eenzaamheid.

Misschien dat als we die eenzaamheid kunnen
omarmen we ineens vrij blijken te zijn.